Ο Βασιλιάς της Πατσολογαμίας

Wanted Dead or Alive

Εν όψει των εορτών οφείλουμε φίλοι και συναγωνιστές να κάνουμε μία αναφορά στην πιο φρικιαστική μορφή όλων των εποχών, τον Santa Claus (γνωστό και ως Άγιο-Βασίλη).

Ο Άγιος Βασίλης αποτελεί το κατακάθι του ανδρισμού. Πρόκειται για μία υπόσταση κατεξοχήν βδελυγματική.

Έχοντας αφήσει πλήρως τον εαυτό του, ο μπαρμπά-Βασίλης συμμορφώνεται με τα πρότυπα της γυναικείας παθητικότητας, πατσολιάζει αβέρτα σαβουρώνοντας ότι βρει, ντύνεται φανταχτερά για να προκαλεί εντυπώσεις και δίνει δωράκια μόνο σ’ όποιον θεωρεί καλό με βάση μία λίστα της κακιάς ώρας, την οποία έχει συντάξει ποιος ξέρει με τι κριτήρια.

Σα να μην έφτανε όλο αυτό είναι ύποπτα παιδόφιλος. Κάθεται σε σαλόνια και προσκαλεί παιδάκια να καθίσουν στα γόνατα τους για να τους δώσει γλειφιτζούρια… Τα πασπατεύει και ρωτά πληροφορίες, ψάχνει τα ευκολότερα θύματα και τους τάζει «δώρα» αν είναι καλά παιδιά (και κάνουν ό,τι τους λέει).

Ο Άγιος Βασίλης διατίθεται να πληγώσει άτομα βαθύτατα αν θεωρεί ότι δεν τηρούν τις φτηνιάρικες προδιαγραφές για να μπούνε στη λίστα τους, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις θυσίες που τα εν λόγω άτομα μπορεί να έχουν κάνει (γνώριμη συμπεριφορά;).

Εντέλει η καλύτερη λύση είναι να μην περιμένει κάνεις τίποτα από τον χοντρό απατεωνίσκο. Μην πιστέψετε σε Άγιους Βασίληδες. Πείτε όχι στα βρωμερά πατσόλια που τάζουν υγρό μουνί (δευτέρας ποιότητος) παίρνοντας ως αντάλλαγμα πολλά περισσότερα (ακόμη και οι πουτσότριχες σας αξίζουν παραπάνω) ενώ πολλάκις αποφασίζουν ότι δεν τηρείται τις προδιαγραφές τους και σας στερούν και το μοναδικό ρόλο για τον οποίο αυτές είναι προορισμένες (σπερματοδοχεία).

Οι γιορτές μπορούν να είναι πολύ πιο ευχάριστες αν τις περάσετε χωρίς έρωτες της κακιάς ώρας. Αγαπήστε τον πούτσο σας. Αυτό αρκεί.

Καλούς αγώνες , καλό μήνα και ακόμη καλύτερες γιορτές, μόνοι σας εσείς και οι πούτσοι σας,

Ανέστης Ρωσσίδης.

Η Πατσολογαμία Part 2: Τι σημαίνει το να είσαι Πατσολογάμης

Θυμάμαι όταν γάμησα την πρώτη μου πατσόλα. Δεν είχα καταλάβει, ούτε και έχω ακόμα καταφέρει να το ξεπεράσω, πόσο βαθιά στο χρόνο πήγαινε η πατσολολαγνεία μου. Είχα μπει σε μια διαδικασία εξανθρωπισμού. Πίστευα ότι οι πατσόλες είναι άνθρωποι όπως όλοι. Πίστευα ότι μια πατσόλα θα εκιμήσει πως ένας σαν κι εμένα γύρισε όχι μόνο να την κοιτάξει, αλλά να την γαμήσει και εν τέλει να την κάνει σχέση. Με την πατσόλα ένιωθα ασφάλεια, κανείς (σχεδόν) δεν γυρνούσε να την κοιτάξει. Ήτανε το δικό μου μικρό μυστικό, ένα διαμάντι που είχα βρει, που του ξέσκιζα τρυφερά τον κώλο, που κάναμε γούτσου γούτσου σαν δυο μικρά γατάκια, που έχυνε (λόγω κιλών) σαν τρελή. Ήτανε το μικρό μου πατσολάκι, ολότελα δικό μου στα χρόνια που έρχονταν, με τις κυκλαδίτικες καμπύλες της γονιμότητας. Δεν ήτανε σάπια, αν είναι ποτέ δυνατόν, αλλά ήτανε πατσόλα. Και σάπια και πατσόλα δεν έχωσα, thank god. Έκανα όνειρα για μικρά πατσολάκια, να τρέχουνε περήφανα από δω κι από κει. Η πατσόλα, όταν με είχε βαρεθεί, και γύρισε κάποιος που βλεπόταν να την κοιτάξει, την έκανε με ελαφρά. Ένα χρόνο μετά κάναμε τους πατσολολάγνους.

Σαφώς και έχουμε υπάρξει πατσολοφάγοι, σαν ιδρυτική Τριάδα. Πριν όμως κάνουμε αυτό το blog οδηγηθήκαμε στην δικιά μας προσωπική επανάσταση, και ο σκοπός μας είναι όχι να καθοδηγήσουμε εσάς, αλλά να σας δώσουμε ελπίδες αφύπνισης. Να καταλάβετε τον φυλετικό σας ρόλο. Να τιμήσετε τα αδελφίστικά σας αρχιδάκια, που αν δεν το κάνετε, θα γίνουνε μικρά σαν στραγάλια.

Για να γυρίσω στο θέμα μου. Η πατσολολαγνεία μου ήτανε έλλειψη αυτοπεποίθησης, όχι αισθητική άποψη όπως πίστευα. Τώρα μπορεί να χτυπήσω καμιά που πατσολοκλίνει, που κλίνει προς την πατσολίαση δηλαδή, αλλά το κάνω για να τρώω κάτι διαφορετικό. Θυμίζω στην πατσόλα το ποια είναι και το ποιος είμαι, πως της κάνω χάρη, λόγω της πνευματικής και σωματικής υπεροχής μου. Πλέον προτιμώ τις γυμνασμένες, ή έστω τις λεπτούλες, κι ας υστερούνε σε βυζί. Υπάρχουνε και οι πλαστικές. Στις πατσόλες, όση λιποαναρρόφηση και αν κάνεις, το σώμα δεν σφίγγει. Άσε που τα σωστά αεροπλανικά γίνονται με λίγα κιλά. Εξάλλου  όταν είσαι στη γράμμωση παίζεις με λίγα κιλά και πολλές επαναλήψεις, if you know what I mean...

Κλείνω το άρθρο λέγοντάς σας πως για να ξεφύγετε από τις πατσόλες πρέπει να πιστέψετε πως αξίζετε κάτι καλύτερο, πως οι πατσόλες είναι τραγικά ημίμετρα. Και όπως έχει χιλιοειπωθεί σε αυτό το blog, μην τις γαμάτε, τις δίνετε αξία.

Με τις πούτσες ψηλά σαν σημαίες κατεβάστε τις μήτρες των απίστων.

Πέτρος Διαμαντόπουλος