Τίμη και Δόξα Part 4: Ο ορισμός του Badass

Η επιτομή του Ανδρισμού - Billy Gibbons

O Ουίλιαμ Φρέντερικ «Μπίλι» Γκίμπονς γεννημένος στις 16 Δεκεμβρίου του 1949 αποτελεί τον ορισμό του badass. Είναι ευρέως γνωστός ως κιθαρίστας των ZZ Top ενώ έχει κάνει και μερικές εμφανίσεις ως ηθοποιός.

Ο Γκίμπονς αποτελεί την επιτομή του αρσενικού. Εκπέμπει αυτοπεποίθηση σε ό,τι κάνει, είτε αυτό είναι το να παραγγείλει ένα ποτό, να αγοράσει ένα αμάξι ή να την πέσει σε γυναίκα. Δεν εκνευρίζεται εύκολα, όμως είναι τρομαχτικός αν φτάσει στα όρια του.

Ως γνήσιος badass ο Γκίμπονς έχει χαράξει το δικό του μονοπάτι. Φοράει, οδηγεί, πίνει, βλέπει και ακούει ό,τι γουστάρει, όταν το θέλει, όπου το θέλει και χωρίς να επηρεάζεται από εφήμερες μόδες.

Ποτέ δεν αρκέστηκε στην πεπατημένη όδο, ενώ θα μπορούσε να γαμάει άπειρα σιχαμερά πατσόλια ο Γκίμπονς επιλέγει αντί για γαμιάς να είναι γαμάτος και μέσα σ’ αυτήν του την επιλογή αξιώνεται τον παράδεισο του ανδρισμού. Παίζει κιθάρα με παλιά νομίσματα αντί για πένες, καλλιεργεί μούσι που μόνο ο ίδιος έχει τ’ αρχίδια να στηρίξει χωρίς να θεωρηθεί πόζερος ή παπάς.

Ο Γκίμπονς φίλε σαβουρογάμη, σ’ αντίθεση με σένα, δεν περιμένει την επιβεβαίωση καμιάς πατσόλας. Όταν σκίζει την Gibson του ’59 που διαθέτει επί σκηνής βιώνει μία εμπειρία μακράν οργασμικότερη απ’ αυτήν που θα μπορούσε να του προσφέρει όχι μονό το πατσόλι που γαμάς, αλλά όση όλα τα πατσόλια που ποτέ θα γαμήσεις συνολικά.

Ο Γκίμπονς δεν είναι badass επειδή δεν γαμάει πατσόλες, είναι badass ακριβώς γιατί μπορεί να το κάνει αλλά επιλέγει να μην το κάνει. Αξιώνεται μέσα απ’ τη ζωή του μία θέση δίπλα στον Θεό (και αυτός αρσενικού φύλου είναι, εστώ και μες τα αφηγηματικά πλαίσια της γλώσσας).

Καλούς αγώνες,

Ανέστης Ρωσσίδης

Τιμή και Δόξα Part 3 : H Ενσάρκωση του Οξύμωρου

Συναγωνισταί σήμερα ήγγικεν η ώρα να συζητήσουμε για ένα από τα μεγαλύτερα φαίνομενα της ανθρώπινης (ναι στην ανδρική αναφέρομαι) φύσης.

Θα ασχοληθούμε με έναν από τους μεγαλύτερους μουσικοσυνθέτες που μέχρι και ο πιο κατεστραμμένος κάγκουρας έχει έστω ακούσει ως όνομα πολλάκις στην ανίερη σαβουρογάμικη ζωή του.

Θα μιλήσουμε ένα ανδρικό θαύμα και το ασύγκριτο μεγαλείο του. Θα μιλήσουμε για τον Λούντβιχ φον Μπετόβεν (1770-1827). Γεννημένος στη Βόννη της Γερμανίας όπου ακόμη και σήμερα στέκει το πανέμορφο σπίτι του, μετακόμισε στη Βιέννη στα τελευταία χρόνια της εφηβείας του όπου μελέτησε δίπλα στο Χάιντν και εξελίχθηκε σε έναν απ’ τους μεγαλύτερους βιρτουόζο του πιάνο.

Το 1783 στην ηλικία των δεκατριών κυκλοφορεί την πρώτη του ολοκληρωμένη σύνθεση και ενώ η ακοή του συνεχώς χειροτερεύει μέχρι και τα είκοσι του οπότε και χάνεται εντελώς. Ωστόσο, απτόητος, καυλωμένος και ορεξάτος ανεπηρέαστος απ’ τα γερμανικά πατσόλια συνεχίζει τις μαεστρικές συνθέσεις του.

Ο κουφός μουσικοσυνθέτης στιγματίζει την Ευρώπη, η Ωδή στην Χαρά απ’ την 9η συμφωνία του γίνεται ο ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μουσική του κατακλύζει άπαντες με συναισθήματα και τους τέρπει αισθητικώς. Μουσική την οποία ο ίδιος ποτέ δεν μπόρεσε να ακούσει και να απολαύσει, παράγωγο της αστέρευτης δημιουργικότητας του που οι αδυναμίες του ενίσχυσαν.

Ο Μπετόβεν ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που μπορούσε να ξυπνήσει το πρωί, να οσμιστεί το δροσερό γερμανικό αγέρι, γεμάτο μυρωδιές από τα φρέσκα λούλουδα του βορρά, να καθίσει στο πιάνο του και να πει «ας γαμήσω και σήμερα». Διότι, φίλε πατσολοχώστη, είχε αντιληφθεί την πολυμορφικότητα του γαμησιού και την ευθυνή του πούτσου.

Ο Μπετόβεν ποτέ δεν υπήρξε ευθυνόφοβος. Ετίμησε τα όσα εκατοστά γερμανικού κρέατος του εδόθησαν στο μέγιστο. Κάθε εκατοστό καθημερίνως το έχωνε στα μούτρα του κάθε μίζερου πατσολογάμη γερμανού συμπολίτη του, ενώ κραύγαζε στα πατσόλια της αυλής, που υγραίνονταν τα μουνάκια τους ακούγοντας τις χερουβικές μελωδίες του, ένα τιτανομέγιστο «Δε σας γαμώ».

Ο Μπετόβεν υπήρξε μεγάλος εκπρόσωπος της ανδρικής ενεργητικότητας, με το ανέμελο χτένισμα του και το βαρύ του ντύσιμο, κατάφερε να ενσαρκώσει την έννοια του οξύμωρου ως άλλη ινδουιστική αβατάρα μέσα σε ένα (όπως ήταν αναμενόμενο) ανδρικό σώμα. Η μουσική μία ίσως απ’ τις αρχαιοτέρες των τεχνών, άρρηκτα συνδεδεμένη με το χάρισμα της ακοής, απαντάται, ενσαρκώνεται, εξελίσσεται και αποθεώνεται στα χέρια ενός κωφού.

Το μόνο που έχει μείνει να δούμε είναι και ένας τυφλός ζωγράφος… Αλλά για μισό λεπτό… τις προάλλες άκουσα για τον Esref Armagan, έναν τούρκο άνδρα… ακόμη βρίσκεται εν ζωή γεννήθηκε τυφλός και όμως ζωγραφίζει, χωρίς ποτέ να έχει δει…