Η Πατσολογαμία Part 3: Ενός Πατολίου Μύρια Έπονται

η πρώτη πατσόλα ανοίγει πάντα τις πύλες της κολάσεως του Ανδρισμού

Το ζήτημα της πατσολογαμίας και του ξεσκίσματος αναξιοπρεπών πατολίων έχει πολλάκις αναφερθεί τόσο στα πλαίσια ενός βιωματικού μονολόγου όσο και στα πλαίσια ενός φιλοσοφικού διαλόγου με την Ανδρική φιλοσοφική παράδοση. Το παρόν άρθρο σκοπεύει να δείξει πως η πρώτη πατσόλα που γαμά ο άνδρας δεν είναι ποτέ η τελευταία αλλά δημιουργεί έναν αντι-κανόνα που σαν καρκίνος τρώει την Αντρική Ψυχή και οδηγεί στα τρίσβαθα της πατσολολαγνείας μια και για πάντα. 

Η κοινωνία έχει οδηγήσει τον Άντρα στο πατσολοχώσιμο καθώς ο έλεγχος του σεξουαλικού παιγνίου καθώς και της εκβάσεως του ανήκει αποκλειστικά στη Γυνή. Έτσι ο άντρας μη μπορώντας και μη θέλοντας να αυτοευνουχιστεί και να καταπνίξει τις ισχυρότατες σεξουαλικές του ορμές καταλήγει είτε στα μπουρδέλα, είτε στο πατσολοχώσιμο. Την εμπειρία των μπουρδέλων έχει περιγράψει άριστα ο σύντροφος Ρωσσίδης στο άρθρο του "Η Κουλτούρα των Γυναικών Part 5: Οι Επαγγελματίες". Το πατσολοχώσιμο, το οποίο αναφέρεται και αλλιώς ως χώσιμο πατολίων, ή το εφηρμάρισμα σκατόχοντρων, το μπάζωμα κλπ. θα μας απασχολήσει σε αυτό το άρθρο.

Έχει περάσει μέσα από μία παράδοση, από πατέρα σε γιο και από στόμα σε στόμα, σαν μέγα μυστικό της επιτυχίας, η έκφραση "αν δεν μπαζώσεις δεν χτίζεις", παραλληλίζοντας την αντρική σεξουαλική συμπεριφορά σαν ένα στέρεο οικοδόμημα. Το ρητό αυτό αληθεύει εν μέρει, η πατσολογαμία δίνει τη δυνατότητα της ασφαλούς και εύκολης εξάσκησης σε χοντρά ινδικά χοιρίδια, πατσόλες που στην τρυφερή ηλικία του άντρα καλούνται να του επιδείξουνε μουνί, στοργή και αγάπη. Ο άντρας, έφηβος τότε, καλείται να σκίσει τα σεξουαλικά του σπάργανα και να σφίξει το πρώτο του πατσολόμουνο με σκοπό τα συμπεράσματα που θα εξάγει να τα χρησιμοποιήσει σε εξωεργαστηριακές καταστάσεις, με σαφώς μεγαλύτερο ρίσκο αλλά και μεγαλύτερα κέρδη (ο απαράβατος νόμος του καπιταλισμού). Μια τέτοια διαδικασία όμως κρύβει κινδύνους. Η τρυφερή αντρική φύση πολλές φορές αδυνατεί να αντιληφθεί μέσα στη παιδική αφέλειά της τον πειραματικό σκοπό ενός τέτοιου εγχειρήματος και η μορφή της πατσόλας εγγράφεται αρχετυπικά στο αντρικό του υποσυνείδητο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όποτε αυτός στο μέλλον συναντήσει καταστάσεις αγαμίας να επιστρέφει στις χοντρές, σαν σε έναν ασφαλή κόλπο, ζεστό και απάνεμο.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι οι χοντρές αποτελούνε σαφώς ευκολότερο στόχο. Είναι συνήθως διαθέσιμες και φοβούμενες μη σε χάσουνε είναι διατεθειμένες να κάνουνε πολλά. Έτσι ο άντρας όρμά στο λιπαρό μουνί τους προσπαθώντας να χορτάσει την ακόρεστη σεξουαλική του δίψα και τοποθετεί, ακόμα και αν δεν το θέλει, την πατσόλα στη θέση της όασης μέσα στη έρημο της αγαμίας, μια όαση διαθέσιμη σε μιαν αγαμία κατασκευασμένη. Απότοκο όλων αυτών είναι η συμπεριφορά εκείνη που ο άντρας θα καψουρευτεί την πρώτη καλή γκόμενα που θα του κάτσει, άσχετα με το εαν είναι τσόλι, πορνίδιο, προγραμματικά αναλφάβητη, αργόσχολη κλπ. 

Δεν χρειάζεται πια να αναφέρω ότι το πατσολοχώσιμο είναι κατασκεύασμα των παρθενοφεμινιστριών που αγάμητες στέκουνε γύρω μας και προσπαθούνε να μας επιβληθούν πετώντας μας σεξουαλικά τυράκια. Και σαφώς και δεν θα αντιταχθώ απόλυτα στο πατσολοχώσιμο διότι οι πατσόλες μπορούνε σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης να αποτελέσουνε άριστα σπερματικά δοχεία.  Αντιτάσσομαι όμως στην κανονικοποίηση των πατσολίων τα οποία έρχονται να αντικαταστήσουνε τα υγιή πρότυπα ομορφιάς. Θα μου πείτε ποιά είναι αυτά και πόσο αντικειμενικά είναι; Και σπεύδω να σας εξηγήσω..

Είναι εύκολο να επαναπαυόμαστε στους εαυτούς μας. Να λέμε "έτσι είμαι και όποιος γουστάρει", να μην προσπαθώ να βελτιωθώ σωματικά και πνευματικά. Και σαφώς δεν είναι φαινόμενο των πατσολίων μονάχα, πολλοί άντρες το κάνουνε. Μόνο που αυτοί μένουνε συνήθως αγάμητοι και καταλήγουνε να καίγονται στα RPG και στα ποκεράκια, στα ουίσκια και στα μεταμεσονύκτια ντιλιβεράδικα, στις καμένες σειρές και στην καφρίλα τους. Οι πατσόλες, επειδή ακριβώς ελέγχουνε ως γυναίκες το σεξουαλικό παιχνίδι δεν μένουνε μονίμως αγάμητες. Γαμώντας ο άντρας μια πατσόλα δεν χαλάει μόνο το γούστο του αλλά επιβραβεύει την αργόσχολη συμπεριφορά της, την έλλειψη αυτοσεβασμού που την διακατέχει, επιβεβαιώνει και διαιωνίζει την αθλιότητα. Και σαφώς χαλάει την πιάτσα. Η πατόλα αποκτά σιγά σιγά τουπέ και νομίζει ότι είναι γκόμενα.

Πάντα η πατόλα είναι μια εύκολη λύση. Κι εγώ όταν είμαι κουρασμένος και δεν έχω πρόσβαση σε σπιτικό φαγητό πλακώνω τα γυρόνια, πιωμένος δε ακόμα ευκολότερα και γρηγορότερα, και το ίδιο συμβαίνει και με τις πατόλες. Απλά η πρώτη πατσόλα αποτελεί το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας, την κερκόπορτα που θα οδηγήσει στο ξέσκισμα ακαθόριστου αριθμού πατολίων. Και μετά είναι δύσκολο ο άντρας να καταλάβει ότι κάτι τέτοιο δεν του αξίζει και να μπει στην επώδυνη μα και ενδιαφέρουσα διαδικασία να αξιωθεί κάτι καλύτερο. Για να το πω αλλιώς: μιας πατόλας μύριες έπονται.

Οι λύσεις είναι εντέλει δύο και όχι μία όπως παρέθεσα στο αρχικό μου ψευτοδίλημμα. Το μπουρδέλο είναι μια αξιοπρεπής διέξοδος όπου γρήγορα και φθηνά απίστευτα μουνιά προσφέρουνε το σώμα τους και την τεχνική τους. Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος της Αντρικής μοναξιάς. Περήφανοι και μόνοι σαν τους ήρωες παλιών γουέστερν περιπλανόμαστε στοιχειώνοντας πόλεις και χωριά, διεκδικώντας τη σεξουαλική δικαιοσύνη, μαθαίνοντας να τραβάμε γρηγορότερα το πιστόλι μας στους καιρούς των συναισθηματικών μονομαχιών και πολλές φορές βρίσκοντας πρόσκαιρα απάγκια σε μικρά και γλαφυρά χωριουδάκια. Σαν δονκιχωτικοί ήρωες κυνηγάμε τους δικούς μας ανεμόμυλους και η αντρική φιλία θα εναποθέσει δίπλα μας κάποιον πιστό συνοδοιπόρο. 

Οι Πούτσες μας τρυπάνε τους Ουρανούς του Κόσμου: το Big Ben, ο Πύργος του Άιφελ, το Άγαλμα της Ελευθερίας

Πέτρος Διαμαντόπουλος

το Φως κρατάμε στα χέρια που θα αλλάξει τον κόσμο

τον Ουρανό τρυπάμε τον Χρόνο καθορίζουμε

Θα σας Γαμήσουμε!

Οι Πατσολολάγνοι: Μια Διαδικασία Ορισμών και Άλλων Tινών

 Αυτοί είστε. Μαϊμούδες.

Οι Ορισμοί

Οι Πατσολολάγνοι είναι κοινωνικοί λειτουργοί. Ο ρόλος τους είναι παραπληρωματικός και έχει σκοπό την οργάνωση και την διοίκηση της Ανδρικής Επανάστασης που ήδη ξεκίνησε.

Οι Πατσολολάγνοι δεν είναι πρόσωπα αλλά κατάσταση που εξελίσσεται μέσα σε αλληλοεμπλεκόμενα παλίμψηστα. Η σοφία των Πατσολολάγνων είναι η σοφία των αιώνων.

Οι Πατσολολάγνοι φιλοσοφούνε λόγω πληρότητας και όχι λόγω στέρησης. Κινούνται επαγωγικά, χρησιμοποιώντας την Σωκρατική μέθοδο του κατεβάσματος της μήτρας και οδηγούνται στο επέκεινα.

Οι Πατσολολαγνοι ουδέποτε διεκδίκησαν δάφνες. Δεν έχουνε πρότυπα, η σκέψη τους είναι αρχετυπική. Δεν αντιγράφουν και δεν αντιγράφονται. 

-Πέτρος Διαμαντόπουλος, Ανέστης Ρωσσίδης, Νέστωρ Κεφαλάς.

Άλλα Τινά

Ουδέποτε εκτίμησα τους Πολυτεχνίτες. Είχα πάει πρωτοετής στο μάθημα του Αστέρη, που έκανε σχέδιο στους Ηλεκτρολόγους, όπου και αντίκρισα τα ζώα: Κανίβαλοι να ζητοκραυγάζουνε, αγάμητοι στον αιώνα τον άπαντα, σπυριάρηδες που καίγονται στα fora. Κάτι παιδάκια που επειδή δεν είχανε παρέες γραφτήκανε στην ΚΝΕ. Ακόμα να διαβάσουνε τον Marx, τον Lenin, γαμώ τον Σταλινισμό τους. Ψευτοαριστεροί ΕΑΚΙΤΕΣ που ακούνε Πασχαλίδη και κλαίνε, πίνουνε καφέ στο Μανιφέστο, τρώνε από τον Κόκκινο Φούρνο, καπνίζουνε στριφτά και το παίζουνε κουλτούρα και καλά. Και είναι τόσο ζώα όσο τα ΠΑΟΚΙΑ στο γήπεδο. Κι εγώ έχω χασικλωθεί αλλά δεν το έκανα ιδεολογία. 

Δεν πουλάω Επανάσταση για να γαμήσω, γαμάω από μόνος μου, και όχι τις άθλιες εναλλακτικές βρωμιαροαριστερές, αλλά τα μουνιά που αυτές θα ήθελαν να είναι. Έχω γαμήσει την μεγάλη αδερφή σας, όταν εσείς αναρωτιόσασταν γιατί είστε οι προβληματικές της οικογένειας. Οι μικρές σας ξαδέρφες μου δίνανε πιπέτα στις τουαλέτες του Vogue, το οποίο ποτέ δεν ήτανε του γούστου μου, για να γαμάω πήγαινα. Καλύτερα από το να πηγαίνω στη Ραστώνη σαν τσαμπατζής. Το "Πότε θα Κάμει Ξαστεριά" στο στόμα μου δεν το βάζω. Ξεφτίλες.

Όταν εσείς υποστηρίζατε από τον καναπέ σας τα δικαιώματα των γυναικών που εγώ τόσο έχω προσβάλλει, ο πατέρας σας με χαιρετούσε ενώ έβγαινε απ' το δωματιάκι της Νάνσυ στη Σαπφούς και αποχαιρέτουσε την κυρά Τασία. Μου έλεγε πως έχει κόρη πολυτεχνίτισσα, πως η γυναίκα του δεν του κάθεται και μετά γυρνούσε σπίτι και σας έλεγε πως δεν έχει λεφτά για χαρτζιλίκι, το γιατί βρείτε το μόνες σας, ως εκεί ο νους σας φτάνει.

Όταν εγώ γαμούσα τις ωραίες του σχολείου στις πενθήμερες, εσείς ήσασταν σπυριάρες, παρθένες και περιμένατε να πάτε πανεπιστήμιο μπας και σας γαμήσει ο εξίσου καμμένος wannabe μεταλλάς που πέρασα πολυτεχνείο και ντύνεται με t-shirts των manowar. Κάποιες απο σας αξιωθήκατε τον πάπαρο του Καθοδηγητή σας. Άλλες διαβάσετε τη φυλλάδα της παράταξης και αποκτήσατε πολιτική συνείδηση, ζώα.

Από τα σπλάχνα σας βγήκε η Διαμαντοπούλου, από τα σπλάχνα σας και η Δαμανάκη. Θέλετε απλώς αλυσίδα στις κλειτορίδες γραπωμένες στα άθλια piercing σας και καυλί στα τρίσβαθα του σπυριάρικου κώλου σας. Εγώ δε σας τον δίνω, έχω φίλους που προτίθενται, αυτοί είναι όπως με φαντάζεστε, την ώρα που γαμάω τον κόσμο σας. Σας φιλώ από μακριά γιατί σε απόσταση λιγότερη ενός μέτρου σας συχαίνομαι.

Εντέλει, γαμάω αυτές που ακόμα ζηλεύετε, αυτές που θα θέλατε να μοιάσετε, που το παίζετε έξυπνες και ντεμέκ κουλτούρα γιατί κανείς ωραίος άντρας δε γύρισε να σας κοιτάξει. Γιατί το μουνί σας κανένα στιβαρό χέρι δεν το έπιασε. Γιατί κανείς δε σας γάμησε κάνοντας σας να τελειώσετε. Γιατί κανείς δε σας έκανε ένα στοματικό της προκοπής μέχρι να χύσετε στα σεντόνια μοναχά με τη γλωσσίτσα του. Γιατί κανείς δε σας έφερε σε πρωκτικό οργασμό, γιατί εντέλει έχετε τόσα σεξουαλικά προβλήματα που ούτε ο φεμινισμός μπορεί να σας τα λύσει, ούτε η αριστερά, μόνον η πούτσα μου, η οποία σας αρνείται.

Ζώα που περάσατε στο Πολυτεχνείο και μείνατε πάλι αμόρφωτα, που δεν έχετε ανοίξει κανένα βιβλίο στη ζωή σας πέραν των κυκλωμάτων, που αξιώνεστε μία θέση εργασίας την οποία εντέλει θα την φάνε οι άντρες συνάδελφοι σας. Δεν έχετε ιδέα ποιος είναι ο Λακάν, ο Μπωντριγιάρ, ο Φουκώ, ο Τσόμσκυ, ο Μπλανσό, ο Βιριλιό. Δεν ξέρετε τι θα πει τέχνη, ο Ντόκτορ Χάνιμπαλ Λέκτερ θα σας έσφαζε μοναχά για να γίνει πιο καλόγουστη η κοινωνία. Το κράξιμο σας αποτελεί αποτέλεσμα άγνοιας, εγώ δε διαβάζω άλλα μπλογκ, δεν καίγομαι στα φόρα. Είτε βαράω μαλακία, είτε γαμάω, στο ενδιάμεσο κατουράω και κάνω όλα όσα ποτέ δε θα αξιωθείτε να ζήσετε. Μια στιγμή της ζωής μου, έχει την αξία όλων των ζωών σας μαζί.

Θεωρώ τις πολυτεχνίτισσες ασεξουάλ, αγάμητες και ανοργασμικές, ότι και αν λέτε δε σας βιάζω. Ούτε κλειτεριδεκτομή καταδέχομαι να σας κάνω, γιατί και που την έχετε έχει μαραζώσει. Δεν σας απαλλάσσω από την μιζέρια σας.

Η μόνη θέση που σας αρμόζει είναι στο μπουρδέλο, μπας και αποκτήσετε τη χαμένη σας σεξουαλικότητα. Παρεμπιπτόντως εγώ δεν γαμάω εκεί, κάνω βόλτες για να βλέπω τους μίζερους πατεράδες και αδερφούς σας, τους στερημένους γκόμενους σας και να γελάω. Ύστερα γυρίζω σπίτι, όπου βαράω μια ανδρική μαλακία, θαυμάζοντας το μεγαλείο της μοναξιάς μου και την επομένη επικοινωνώ με το ξέκωλο ξαδερφάκι σας για να της περάσω έναν ακάποτο στα γρήγορα στις τουαλέτες της νομικής. Όταν γίνονται τα πάρτυ στο πολυτεχνείο, εγώ σας ξεκωλιάζω τις φίλες σας έξω από το θεατράκι της αρχιτεκτονικής αφού πρώτα τους έχω πουλήσει παραμύθια περί τέχνη, όπου άνοιγαν το στόμα τους σαν χάνοι και ύστερα τους μίλησα για τη μοναδικότητά τους (τις συνέκρινα με την Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, χαχαχαχαχα). Αποτελούν για μένα ένα σπερματικό δοχείο. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Με αποκαλείτε στενόμυαλο και ανόητο, δε μπορείτε να διακρίνετε τη διαφορά μεταξύ κακίας και μισανθρωπισμού. Ο μισάνθρωπος δε μισεί τον εαυτό του, μισεί την ανθρώπινη κατάσταση ακριβώς γιατί εμπεριέχει στα σπλάχνα της βδελύγματα όπως και του λόγου σας. Κυκλοφορώ ανάμεσά σας αηδιασμένος και λυπημένος για τις αδυναμίες της νόησης σας, είστε καταδικασμένες στην πνευματική και σωματική ανοργασμικότητα. Δεχτείτε το, δεν είμαστε όλοι ίσοι και όμοια, είστε η τρίχα από τα αρχίδια μου που ξέχασα να την κόψω, τα στολίζετε μεν, αλλά όχι κολακευτικά. Απλά μέσω της απουσίας αναδεικνύετε το μεγαλείο τους, όταν τα ξυρίζω.

Στέλνουμε αγωνιστικούς χαιρετισμούς και δεχόμαστε στις αγκάλες μας σε όσους Πολυτεχνίτες έχουν υποφέρει από τα πατσόλια της σχολής τους. Όσοι μουνόδουλοι και πατσολογάμηδες δεν μπορούν να ξεκολλήσουν απ' την αηδία που τους προσφέρει η μετριότητα μουνιών στα οποία αναφέρθηκα παραπάνω, έχω να πω ότι όχι μόνο δεν χωράνε στους κόλπους μας, αλλά ότι μαζί με τις ανοργασμικές γκόμενες τους θα τους παλουκώσουμε στη μέση της πλατείας, πάνω σε τεράστιες πλαστικές πούτσες, βγάλμενες από καλούπια του Ron Jeremy.

Στέλνω ακόμη αγωνιστικούς χαιρετισμούς στο σύντροφο, αδελφό και συναγωνιστή ACE, που είχε τα αρχίδια να ρίξει ξύδι στη σφηκοφωλιά. Αναδεικνύει το ανδρικό μεγαλείο, τιμά τον πούτσο του και ο πούτσος του τον τιμά. Τα ένδοξα του αρχίδια κρέμονται σαν καμπάνα και με τον μεταλλικό τους ήχο τον εξυψώνουν στην αιωνιότητα. Ο παράδεισος του ανδρισμού είναι πλέον δικός του.

Καλούς αγώνες,

Πετρος Διαμαντόπουλος.