Οι Πατσολολάγνοι: Μια Διαδικασία Ορισμών και Άλλων Tινών

 Αυτοί είστε. Μαϊμούδες.

Οι Ορισμοί

Οι Πατσολολάγνοι είναι κοινωνικοί λειτουργοί. Ο ρόλος τους είναι παραπληρωματικός και έχει σκοπό την οργάνωση και την διοίκηση της Ανδρικής Επανάστασης που ήδη ξεκίνησε.

Οι Πατσολολάγνοι δεν είναι πρόσωπα αλλά κατάσταση που εξελίσσεται μέσα σε αλληλοεμπλεκόμενα παλίμψηστα. Η σοφία των Πατσολολάγνων είναι η σοφία των αιώνων.

Οι Πατσολολάγνοι φιλοσοφούνε λόγω πληρότητας και όχι λόγω στέρησης. Κινούνται επαγωγικά, χρησιμοποιώντας την Σωκρατική μέθοδο του κατεβάσματος της μήτρας και οδηγούνται στο επέκεινα.

Οι Πατσολολαγνοι ουδέποτε διεκδίκησαν δάφνες. Δεν έχουνε πρότυπα, η σκέψη τους είναι αρχετυπική. Δεν αντιγράφουν και δεν αντιγράφονται. 

-Πέτρος Διαμαντόπουλος, Ανέστης Ρωσσίδης, Νέστωρ Κεφαλάς.

Άλλα Τινά

Ουδέποτε εκτίμησα τους Πολυτεχνίτες. Είχα πάει πρωτοετής στο μάθημα του Αστέρη, που έκανε σχέδιο στους Ηλεκτρολόγους, όπου και αντίκρισα τα ζώα: Κανίβαλοι να ζητοκραυγάζουνε, αγάμητοι στον αιώνα τον άπαντα, σπυριάρηδες που καίγονται στα fora. Κάτι παιδάκια που επειδή δεν είχανε παρέες γραφτήκανε στην ΚΝΕ. Ακόμα να διαβάσουνε τον Marx, τον Lenin, γαμώ τον Σταλινισμό τους. Ψευτοαριστεροί ΕΑΚΙΤΕΣ που ακούνε Πασχαλίδη και κλαίνε, πίνουνε καφέ στο Μανιφέστο, τρώνε από τον Κόκκινο Φούρνο, καπνίζουνε στριφτά και το παίζουνε κουλτούρα και καλά. Και είναι τόσο ζώα όσο τα ΠΑΟΚΙΑ στο γήπεδο. Κι εγώ έχω χασικλωθεί αλλά δεν το έκανα ιδεολογία. 

Δεν πουλάω Επανάσταση για να γαμήσω, γαμάω από μόνος μου, και όχι τις άθλιες εναλλακτικές βρωμιαροαριστερές, αλλά τα μουνιά που αυτές θα ήθελαν να είναι. Έχω γαμήσει την μεγάλη αδερφή σας, όταν εσείς αναρωτιόσασταν γιατί είστε οι προβληματικές της οικογένειας. Οι μικρές σας ξαδέρφες μου δίνανε πιπέτα στις τουαλέτες του Vogue, το οποίο ποτέ δεν ήτανε του γούστου μου, για να γαμάω πήγαινα. Καλύτερα από το να πηγαίνω στη Ραστώνη σαν τσαμπατζής. Το "Πότε θα Κάμει Ξαστεριά" στο στόμα μου δεν το βάζω. Ξεφτίλες.

Όταν εσείς υποστηρίζατε από τον καναπέ σας τα δικαιώματα των γυναικών που εγώ τόσο έχω προσβάλλει, ο πατέρας σας με χαιρετούσε ενώ έβγαινε απ' το δωματιάκι της Νάνσυ στη Σαπφούς και αποχαιρέτουσε την κυρά Τασία. Μου έλεγε πως έχει κόρη πολυτεχνίτισσα, πως η γυναίκα του δεν του κάθεται και μετά γυρνούσε σπίτι και σας έλεγε πως δεν έχει λεφτά για χαρτζιλίκι, το γιατί βρείτε το μόνες σας, ως εκεί ο νους σας φτάνει.

Όταν εγώ γαμούσα τις ωραίες του σχολείου στις πενθήμερες, εσείς ήσασταν σπυριάρες, παρθένες και περιμένατε να πάτε πανεπιστήμιο μπας και σας γαμήσει ο εξίσου καμμένος wannabe μεταλλάς που πέρασα πολυτεχνείο και ντύνεται με t-shirts των manowar. Κάποιες απο σας αξιωθήκατε τον πάπαρο του Καθοδηγητή σας. Άλλες διαβάσετε τη φυλλάδα της παράταξης και αποκτήσατε πολιτική συνείδηση, ζώα.

Από τα σπλάχνα σας βγήκε η Διαμαντοπούλου, από τα σπλάχνα σας και η Δαμανάκη. Θέλετε απλώς αλυσίδα στις κλειτορίδες γραπωμένες στα άθλια piercing σας και καυλί στα τρίσβαθα του σπυριάρικου κώλου σας. Εγώ δε σας τον δίνω, έχω φίλους που προτίθενται, αυτοί είναι όπως με φαντάζεστε, την ώρα που γαμάω τον κόσμο σας. Σας φιλώ από μακριά γιατί σε απόσταση λιγότερη ενός μέτρου σας συχαίνομαι.

Εντέλει, γαμάω αυτές που ακόμα ζηλεύετε, αυτές που θα θέλατε να μοιάσετε, που το παίζετε έξυπνες και ντεμέκ κουλτούρα γιατί κανείς ωραίος άντρας δε γύρισε να σας κοιτάξει. Γιατί το μουνί σας κανένα στιβαρό χέρι δεν το έπιασε. Γιατί κανείς δε σας γάμησε κάνοντας σας να τελειώσετε. Γιατί κανείς δε σας έκανε ένα στοματικό της προκοπής μέχρι να χύσετε στα σεντόνια μοναχά με τη γλωσσίτσα του. Γιατί κανείς δε σας έφερε σε πρωκτικό οργασμό, γιατί εντέλει έχετε τόσα σεξουαλικά προβλήματα που ούτε ο φεμινισμός μπορεί να σας τα λύσει, ούτε η αριστερά, μόνον η πούτσα μου, η οποία σας αρνείται.

Ζώα που περάσατε στο Πολυτεχνείο και μείνατε πάλι αμόρφωτα, που δεν έχετε ανοίξει κανένα βιβλίο στη ζωή σας πέραν των κυκλωμάτων, που αξιώνεστε μία θέση εργασίας την οποία εντέλει θα την φάνε οι άντρες συνάδελφοι σας. Δεν έχετε ιδέα ποιος είναι ο Λακάν, ο Μπωντριγιάρ, ο Φουκώ, ο Τσόμσκυ, ο Μπλανσό, ο Βιριλιό. Δεν ξέρετε τι θα πει τέχνη, ο Ντόκτορ Χάνιμπαλ Λέκτερ θα σας έσφαζε μοναχά για να γίνει πιο καλόγουστη η κοινωνία. Το κράξιμο σας αποτελεί αποτέλεσμα άγνοιας, εγώ δε διαβάζω άλλα μπλογκ, δεν καίγομαι στα φόρα. Είτε βαράω μαλακία, είτε γαμάω, στο ενδιάμεσο κατουράω και κάνω όλα όσα ποτέ δε θα αξιωθείτε να ζήσετε. Μια στιγμή της ζωής μου, έχει την αξία όλων των ζωών σας μαζί.

Θεωρώ τις πολυτεχνίτισσες ασεξουάλ, αγάμητες και ανοργασμικές, ότι και αν λέτε δε σας βιάζω. Ούτε κλειτεριδεκτομή καταδέχομαι να σας κάνω, γιατί και που την έχετε έχει μαραζώσει. Δεν σας απαλλάσσω από την μιζέρια σας.

Η μόνη θέση που σας αρμόζει είναι στο μπουρδέλο, μπας και αποκτήσετε τη χαμένη σας σεξουαλικότητα. Παρεμπιπτόντως εγώ δεν γαμάω εκεί, κάνω βόλτες για να βλέπω τους μίζερους πατεράδες και αδερφούς σας, τους στερημένους γκόμενους σας και να γελάω. Ύστερα γυρίζω σπίτι, όπου βαράω μια ανδρική μαλακία, θαυμάζοντας το μεγαλείο της μοναξιάς μου και την επομένη επικοινωνώ με το ξέκωλο ξαδερφάκι σας για να της περάσω έναν ακάποτο στα γρήγορα στις τουαλέτες της νομικής. Όταν γίνονται τα πάρτυ στο πολυτεχνείο, εγώ σας ξεκωλιάζω τις φίλες σας έξω από το θεατράκι της αρχιτεκτονικής αφού πρώτα τους έχω πουλήσει παραμύθια περί τέχνη, όπου άνοιγαν το στόμα τους σαν χάνοι και ύστερα τους μίλησα για τη μοναδικότητά τους (τις συνέκρινα με την Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, χαχαχαχαχα). Αποτελούν για μένα ένα σπερματικό δοχείο. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Με αποκαλείτε στενόμυαλο και ανόητο, δε μπορείτε να διακρίνετε τη διαφορά μεταξύ κακίας και μισανθρωπισμού. Ο μισάνθρωπος δε μισεί τον εαυτό του, μισεί την ανθρώπινη κατάσταση ακριβώς γιατί εμπεριέχει στα σπλάχνα της βδελύγματα όπως και του λόγου σας. Κυκλοφορώ ανάμεσά σας αηδιασμένος και λυπημένος για τις αδυναμίες της νόησης σας, είστε καταδικασμένες στην πνευματική και σωματική ανοργασμικότητα. Δεχτείτε το, δεν είμαστε όλοι ίσοι και όμοια, είστε η τρίχα από τα αρχίδια μου που ξέχασα να την κόψω, τα στολίζετε μεν, αλλά όχι κολακευτικά. Απλά μέσω της απουσίας αναδεικνύετε το μεγαλείο τους, όταν τα ξυρίζω.

Στέλνουμε αγωνιστικούς χαιρετισμούς και δεχόμαστε στις αγκάλες μας σε όσους Πολυτεχνίτες έχουν υποφέρει από τα πατσόλια της σχολής τους. Όσοι μουνόδουλοι και πατσολογάμηδες δεν μπορούν να ξεκολλήσουν απ' την αηδία που τους προσφέρει η μετριότητα μουνιών στα οποία αναφέρθηκα παραπάνω, έχω να πω ότι όχι μόνο δεν χωράνε στους κόλπους μας, αλλά ότι μαζί με τις ανοργασμικές γκόμενες τους θα τους παλουκώσουμε στη μέση της πλατείας, πάνω σε τεράστιες πλαστικές πούτσες, βγάλμενες από καλούπια του Ron Jeremy.

Στέλνω ακόμη αγωνιστικούς χαιρετισμούς στο σύντροφο, αδελφό και συναγωνιστή ACE, που είχε τα αρχίδια να ρίξει ξύδι στη σφηκοφωλιά. Αναδεικνύει το ανδρικό μεγαλείο, τιμά τον πούτσο του και ο πούτσος του τον τιμά. Τα ένδοξα του αρχίδια κρέμονται σαν καμπάνα και με τον μεταλλικό τους ήχο τον εξυψώνουν στην αιωνιότητα. Ο παράδεισος του ανδρισμού είναι πλέον δικός του.

Καλούς αγώνες,

Πετρος Διαμαντόπουλος.

Η Κουτλούρα των Γυναικών Part 6: Οι Παρθενώπες

                        λένε πως θα μείνουνε παρθένες μέχρι να παντρευτούν, τα ζώα

Μεγάλωσα, αλλά δεν ανδρώθηκα, στην επαρχία. Η διαδικασία της άνδρωσής μου πέρασε μέσα από τα πόδια μια φοιτητριούλας, της Ελένης, την οποία αφού της έκανα ένα υπέροχο τραπέζι, μου ξηγήθηκε σεξάκι, κι όχι πιπέτο όπως επιβάλει το savoir vivre. Και οι κάτω τρίχες φτιάνανε βελέντζα, and you know what I mean. Να ρίξω τον πρώτο μου ήθελα, να τον βρέξω, να πάρω επιτέλους λίγη θερμοκρασία, να κάνω μπάνιο στα άσπρα κάτασπρα νερά μιας τέτοιας λίμνης, χώθηκα κι εγώ στο μουνί. Σε μια βδομάδα την παράτησα. Όχι και σχέση με το Ελενάκι, και δάκρυσα...

Δεν φταίω όμως εγώ σύντροφοι που πήγα παρθένος στο Uni, που σε αντίθεση με τα American Pie μου πρότυπα, δεν είχα ρίξει ούτε έναν στο λύκειο, κι ας είχα και σχέση. Ήμουνα μάλιστα από τους λίγους που είχανε σχέση από 2α λυκείου, και περιττό να σας πώ, οι πιο πολλοί τον έσφιξαν, οι άρχοντες. Όμως εγώ είχα μπλέξει με μια Παρθενώπη (και αυτό είναι το σημερινό μας θέμα).

Οι Παρθενώπες δεν είναι οι γκόμενες που συναντάς στο λύκειο και φοβούνται να σου κάτσουν (αν και θες να τις γαμήσεις μοναχά, όχι να τις σκοτώσεις..). Οι Παρθενώπες είτε για κάποιο λόγο έχουνε ενοχοποιήσει το σεξ μέσα στο πενιχρό και φτωχό μιυλουδάκι τους, είτε είναι ανοργασμικές. Και το χειρότερο είναι ανάφτρες, μέλι μέλι που λέμε κι ο λουκουμάς ακόμα δεν εφάνη. Το χειρότερο όμως με αυτού του είδους τις  γκόμενες, που οι σοβαροί άνθρωποι τις ανεχόμαστε μόνο στην τρυφερή εκείνη ηλικία των 15-17, είναι ότι με το να έχουνε τον απόλυτο και πλήρη έλεγχο της σεξουαλικής πράξης ευνουχίζουν το εκάστοτε αρσενικό. Και για να εξηγούμαι: Η σεξουαλική πράξη μεταξύ δύο νέων ερωτευμένων ανθρώπων δεν (θα έπρεπε να) τοποθετείται σε σφαίρες σεξουαλικής εξουσίας. Είναι κάτι που κινείται με την δικιά του δυναμική. Όταν η Παρθενώπη, που δεν το παίζει δύσκολη για να σε ανάψει, αλλά σου γαμάει μονίμως την ψυχολογία και σε αφήνει με την παλάμη σου, στο παίζει δύσκολη, σκοπεύει αποκλειστικά στο να καταστήσει την αρχετυπική  σου στύση ανίκανη, σε οδηγεί στην σεξουαλική ανυπαρξία. 

Με είχε ρωτήσει ένα ζώο αν θα περίμενα μια γυναίκα 3 μήνες για να πάω μαζί της, αν δεν ένιωθε έτοιμη δηλαδή. Της είπα φυσικά και όχι. Καμία δεν αξίζει 3 μήνες, ούτε 3 βδομάδες. Αν όχι στις πρώτες δύο άντε γεια. Γιατί είτε δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, και αν είναι δεν μπορούνε να κρατηθούν τρεις βδομάδες, είτε δεν είναι επομένως ας πέσει ο άξιος πούτσος, μην το τυραννάμε, υπάρχουνε κι αλλού στητοί κώλοι και πεταχτά βυζιά.

Ο έρωτας είναι επικοινωνία και το σεξ απόλαυση. 

ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΘΕΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΤΑ ΣΤΕΡΗΣΕΙ

Στους δρόμους αδέρφια

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Γιατρέ μου είμαι καλά;

Ήρθε το τόσο πολυαναμενόμενο σαββατοκύριακο. Ήμουνα μέσα στα νεύρα απο εργασίες και άλλες υποχρεώσεις και να σου σκάει μύτη σπίτι μου ο ψηλός. Και τι μου λέει; "Θέλω να μπω στον όγκο"...όχι όχι αυτό ειναι άλλη ιστορία.

Με βλέπει στο χάλι μου το μάυρο και μου λέει. "Θα σε φτίαξω".

Μετά απο κανα δύωρο καψίματος με φορτώνει στο αμάξι και χτυπάμε κλαμπάκι. Τέτοιες μεθόδους διασκέδασης δεν τις συνηθίζω αλλά ήμουν τόσο σκασμένος που απλά πήγα.

Μπαίνουμε μέσα και αντικρύζουμε τη γνωστή εικόνα την οποία έθεσε τόσο κομψά ο Πέτρος σε προηγούμενη δημοσίευση (βλ. Η Κουλτούρα των Γυναικών Part 2: Τα Cluboμουνα ). Αν και δεν είναι του στυλ μου ο τρόπος του κλαμπ δε μπορώ να πω πως δεν το διασκέδασα. Η μουσική κινήθηκε σε επίπεδα RnB και λίγο trance οπότε βαίνουμε καλώς.

Δέκα κεφάλια παραπέρα μια παρέα όχι και τόσο legit για κλαμπ που απαρτίζεται απο νερντς και δύο μουνιά. Ηλικίες όπως υπολογίζουμε εγώ και ο ψηλός γύρω στα 21.
Το ένα εκ των δύο μουνιών χορεύει κολασμένα προκλητικά, με το περίφανο τουρλωτό του κωλαράκι να αψηφά τη βαρύτητα κοιτώντας ψηλά και να κινείται αμαρτωλά στους ρυθμούς των κομματιών. "Τέτοιες ευκαιρίες δε χάνονται" λέω μέσα μου και προσεγγίζω, για να ανεβεί το επίπεδο της βραδιάς και ίσως να μου προσφερθεί τρόπος να ξεφύγω απο το φόρτο των εργασιών μου...

Πλησιάζω, χορεύω μαζί της και συστηνόμαστε. Άλλο περίμενα λόγω χορευτικών και μαγνητικών ικανοτήτων και άλλο αντικρύζω. Όμορφο χαμόγελο, ακόμα πιο όμορφα σμιλεμένο κορμί αλλά συμπεριφορά ντροπαλής και πολύ μαζεμένης κοπέλας. Μετά απο τέτοιο θέαμα μου ήρθε λίγο στο κεφάλι το "είναι της". Και που είσαι ακόμα...

Μετά απο κάνα δύωρο κουβεντούλας σε απόσταση αναπνοής και ταυτόχρονου χορού σε κομμάτια επιλογής αποχωρούμε απο το κλαμπ. Προτείνω να τη συνοδέψω σπίτι της και απαντά θετικά. Ο ψηλός μου κλείνει το μάτι μπαίνει στο αυτοκίνητο και πάει για after-άδικο με άλλη παρέα. Στο δρόμο λοιπόν ανακαλύπτω και άλλες περίεργες πτυχές του εαυτού της.

Πως το φέρνει η κουβέντα το πάμε σε:

1) Φιλία.
Δε χρειάζομαι φίλους, δηλώνει, δεν έχω κανένα πρόβλημα στη ζωή μου άρα οι φίλοι είναι αχρείαστοι. Νιώθω πως δεν έχω ανάγκη δίπλα μου να ακούν τον πόνο που δεν υπάρχει.

2) Λογοτεχνεία-Κινηματογράφος
Υπέροχα, τρελαίνομαι για βιβλία και ταινίες με όμορφο τέλος. Αλλά δε μπορώ να διαβάσω ούτε και να δω οτιδήποτε άλλο. Πολλά απο τα γνωστότερα βιβλία αφορούν μιζέρια και προβλήματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα και ειδικά οι ταινίες, κατι ρεκβιεμ και κάτι τέτοια. (Ωχ ωχ ωχ...κατι μου βρωμάει στην ιστορία). Δε μπορώ να με πιάνει κατάθλιψη. Και τι διαβάζεις κοπέλα μου. Τριβιζά?

3)....(Πείτε μου εσείς...)
Αφού να φανταστείς εγώ πριν έρθω για σπουδές δε πίστευα ποτέ πως θα δω ανθρώπους να παιρνουν ναρκωτικά ή άντρες να πηγαίνουν σε πορνεία ή να κερατώνουν τις γυναίκες τους. Ακόμα και τώρα όμως δε θέλω να δεχτώ τέτοια γεγονότα. Εγώ θέλω ο άντρας μου να μου είναι πιστός, να με αγαπάει, να είναι γυμνασμένος, διαβασμένος, να μου διαβάζει ποίηση πλάι στο τζάκι τα κρύα βράδια του χειμώνα και να είναι ο κιθαρίστας δίπλα απο τη φωτιά στην παραλία τα καλοκαίρια.

Εδώ είχα να κάνω με ένα άτομο που αγνοεί την πραγματικότητα και αποκόπτεται απο αυτήν. Δε σου λεώ οτι και καλά μια ταινία ή ένα βιβλίο προσγειωμένο με δόσεις ρεαλισμού θα σου ανοίξει τα μάτια(ασε που εμένα μου συμβαίνει συχνά), αλλά γενικά είμαι υπέρ του να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι. Ο κόσμος που ζούμε δεν είναι και ότι καλύτερο υπάρχει δεκτό. Εσύ όμως και ο κάθε συνιδιτοποιημένος άνθρωπος θα κάνει ότι περνά απο το χέρι του για να γίνει καλύτερος. Αυτή όμως αρνείται να δεχτεί το οτι η ανθρωπότητα έχει αυτόν τον χαρακτήρα που όλοι αντιμετωπίζουμε καθημερινά.
Δηλαδή έχτισε μέσα στο μυαλό της έναν ασφαλή αλλά γυάλινο πύργο που την κρατάει τυφλή απέναντι στα γεγονότα. Εθελοτυφλεί, αγνοεί την πραγματικότητα και έχει απαιτήσεις απο τους γύρω της παρανοικές, μιλώντας όχι αυστηρά, αποφεύγει την τριβή και επαφή με οτιδήποτε δεν της κάνει και ζει σε έναν δικό της αγγελικά πλασμένο κόσμο δίχως μαύρο χρώμα. H άγνοια και μάλιστα η εθελημένη άγνοια για την πραγματικότητα εμένα γιατί μου θυμίζει ύποπτα κάτι κοντά σε ψυχασθένια;

Τι λες ρε?
Είσαι σοβαρή?
Δε χρειάζεσαι γκόμενο που κανει αυτό και το άλλο και το άλλο.
Γιατρό χρειάζεσαι κοπελιά.

Δεν ξέρω για εσάς. Εμένα ξενέρωσαν μέχρι και τα νύχια των ποδιών μου. Μέχρι και πιτιρίδα εμφάνησα. Δε μπορώ να το παίξω "ο πρίγκηπας του παραμυθιού" της κάθε παρθένας που ονειροπολεί. Πόσο μάλλον να υιοθετήσω ρόλο αγγέλου με πανοπλία και πράσινο άλογο. Δε μπορώ να της πω ψέμματα για γεμίσω το βράδυ μου με πούτσο και καλοπέραση και μετά να την πετάξω σα σκυλί. Θα την αφήσω για κάποιον άλλον που θα παίξει το ρόλο του ερωτευμένου καλύτερα απο εμένα και θα την απογοητεύσει τόσο πολύ που ίσως...ίσως και αρχίσει να βλέπει πιο καθαρά τη σαπίλα που μας περιτριγυρίζει. Μπορεί και αύτο να της χρειάζεται...ποιός ξέρει;
Εγώ δεν παίρνω την ευθύνη πάνω μου.

Νέστορας Κεφαλάς.