Τα Πατσόλια της Διπλανής Πόρτας Part 2: Η Ξαδέρφη και η Θειά

η ξαδέρφη

Στη ζωή μου υπήρξα άτυχος. Όχι μόνο γιατί παρόλο που περίμενα τον πλούσιο θείο από το Σικάγκο εκείνος ουδέποτε εφάνη, ούτε ζωντανός ούτε νεκρός (ούτε και ο δικηγόρος του βέβαια κρατώντας μια παχυλή διαθήκη) αλλά και γιατί όντας ο μεγαλύτερος του στενού μου οικογενειακού ξαδερφοκύκλου ουδέποτε ήρθα σε κοντινή επαφή με τις ξαδέρφες μου, δεν ερωτεύτηκα καμία, καμία δεν έσφιξα, και (σχεδόν) καμία μαλακία δεν έριξα για πάρτη των. Από την άλλη, στην παιδική μου ηλικία καμιά σεξουλιάρα θεία δεν με στοίχειωνε, έτσι δυστυχώς οι πρώτοι μου έρωτες απομακρύνθηκαν του οικογενειακού κύκλου...

Παρόλα αυτά θα ήτο λάθος να αρνηθώ την σημαντικότατη συμβολή των ξαδερφοθειάδων στην σεξουαλική διάπλαση του άντρα. Οι ξαδέρφες και οι θειές ανήκουν στις γυναικείες εκείνες φιγούρες που σε περιστοιχίζουν από την παιδική ηλικία. Αποτελεί μεθοδολογικό λάθος ωστόσο να τις κατατάσσω στην ίδια κατηγορία. Θα ξεκινήσω λοιπόν από τις ξαδέρφες, οι οποίες υπόσχονται τον ρομαντικό παράδεισο της εφηβικής αντρικής νιότης και θα προχωρήσω στις θείες οι οποίες βρίσκονται γύρω μας για να εκπληρώσουν τα σκοτεινά και υγρά αιμομικτικά μας όνειρα, τα οποία ο φροϊδικός μας ερωτισμός δημιούργησε και η εφηβεία μας καλλιέργησε.

Ουκ ολίγοι σύντροφοι άντρες μεγάλωσαν μαζί με τα συνομήλικα ξαδέρφια τους. Και αυτό που δεν εξελίχτηκε σε ομοφυλοφιλική σεξουαλική εξερεύνηση, όπως ουκ ολίγες φορές γίνεται, εξελίχθηκε σε μια αρχικά πλατωνική και εν συνεχεία καθόλα σαρκική σχέση. Η ξαδέρφη προσφέρει την πρώτη γυναικεία παρουσία που μεγαλώνει μαζί σου και σου μεγαλώνει την πούτσα. Ζεις κοντά της ιδιαίτερες στιγμές, την βλέπεις σε διάφορες στάσεις και αυτό που στην αρχή δικαιολογείται ως ξαδερφική αγάπη εξελίσσεται σε τρελή και πρωτόγνωρη γκαύλα. Τα τρευφερά χάδια στα μάγουλα κατεβαίνουνε σιγά σιγά προς τα κάτω στο υγρά ενδότερα και ο άγριος πούτσος αν δεν μείνει αποθημένο πέφτει στην ηλικία των 15 με 17... Το γεγονός δεν ξεχνιέται αλλά θάβεται, αργότερα όταν πας στο γάμο της της κάνεις δώρο μια τοστιέρα. Εξάλλου μεταξύ σας οι πολλές τυπικότητες δεν έχουνε καμία ουσία. Και η εφηβική εκείνη τρυφερή πούτσα θα στοιχειώνει την ενήλικη σεξουαλική ζωή σας.

Σε περίπτωση που αυτή η πούτσα δεν πέσει στην ώρα της, αργά η γρήγορα θα πέσει στην ύστερη ζωή σας. Όταν οι αντιστάσεις θα μειωθούν λόγω συνθηκών, όταν τα συναισθηματικά αποθέματα θα μας κάνουν ευάλωτους, η ξαδερφική αγκαλιά και ο ζεστός της κόλπος θα προσφέρει το λιμάνι εκείνο που θα είναι γλυκό και ασφαλές.... 

Από την άλλη οι θειές έρχονται αργότερα, στην αρχή της αντρικής σεξουαλικής ωριμότητας. Η ηλικία τους και το sex appeal τους υπόσχονται σκληρό γαμήσι και ζεστά πιπέτα. Η ίντριγκα και ο κίνδυνος η οικογένεια να γίνει ένα τεράστιο μπουρδέλο, είτε κυριολεκτικά με το γαμησάκι, είτε μεταφορικά όταν αυτό μαθευτεί, ανάβει τα αίματα. Τα πράγματα γίνονται σβέλτα και παθιασμένα, και συνήθως επαναλαμβάνονται. Η παραβατικότητα μιας τέτοιας σεξουαλικής σχέσης εξάπτει την φαντασία. Όλα γίνονται πρόστυχα και στα πολύ γρήγορα, με μισοβγαλμένα ρούχα και κατεβασμένα-όχι βγαλμένα-εσώρουχα. 

Οι θείες χωρίζονται στις εξαίματος, συγγενείς των γονιών σου δηλαδή, και στις εξ αγχιστείας,  τις γυναίκες συγγενών σου. Οι δεύτερες εξάπτουν περισσότερο την φαντασία ενώ οι πρώτες αν σε γαμήσουν η γκαύλα τους θα είναι τόσο μεγάλη που θα είναι το καλύτερο κρεβάτι της ζωής σου. Θα γίνει άπαξ και διαπαντός θα αλλάξει τον σεξουαλικό ρου της προσωπικής σου ιστορίας. Οι ηλικίες δε των θειάδων κειμένονται από εικοσιφεύγα μέχρι αξιοπρεπέστατες μιλφάρες στα όρια των σαράντα. 

Θα ήθελα να θυμηθώ ένα ρητό σύντροφοι, γεμάτο σοφία που με ενέπνευσε για το παρόν άρθρο και με στοιχειώνει από τότε που το άκουσα.

ΣΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ!

Οι Πούτσες μας σαν σάρισες θα καταλάβουν Ανατολή και Δύση

Πέτρος Διαμαντόπουλος

και η θειά

Φιλία Ανδρών και Γυναικών ή αλλιώς ο Ανδρικός Εξευτελισμός

για όσους πιστεύουνε στην φιλία ανδρών και γυναικών

Έχει πολλάκις τεθεί ως θέμα συζήτησης σε μικτές παρέες το ζήτημα της φιλίας ανδρών και γυναικών. Και λέγω σε μικτές βεβαίως βεβαίως γιατί ουδέποτε άντρες δεν συζήτησαν μεταξύ τους ένα τέτοιο ζήτημα. Όλοι γνωρίζουν πως ο πραγματικός άντρας, στου οποίου το αίμα τρέχει σαν ηρωίνη η αχαλίνωτη τεστοστερόνη βλέπει όλες τις ωραίες γυναίκες σαν υποψήφια θηράματα. Και έχει βαρέσει και για την πάρτη τους από καμία μαλακία. Οι κοριτσοπαρέες αγνοώ το τι κάμουνε. Πολύ πιθανώς οι παρθενομικρούλες ή οι παρθενοβλαμμένες (οι πρώτες συγχωρούνται λόγω ηλικίας, οι δεύτερες θέλουνε πούτσα και ξύλο μπας και συνειδητοποιήσουν την χαμένη τους σεξουαλικότητα)  να συζητάνε μεταξύ τους για τους "φίλους" τους. Ουδέποτε σοβαρή και ώριμη σεξουαλικά γυναίκα δεν είδε έναν αξιοπρεπή εμφανισιακά άντρα, ή έναν γοητευτικό άντρα (διότι η γοητεία δεν είναι θέμα εξωτερικής εμφάνισης τόσο) φιλικά. Όλες ονειρεύτηκαν υγρές έναν σωστό και βαρβάτο πούτσο, αυτόνα που χώνεται στα τρίσβαθα της γυναικείας ψυχής και μένει αξιομνημόνευτος στο πέρασμα του χρόνου. Ένας τέτοιος πούτσος σου δίνει την αξιοπρέπεια όταν τον ρίξεις, να πεις "Θα βρεις κι' άλλους να σε γαμήσουνε σαν κι εμένα", και όντως  εάν είναι τόσο καλός, η γκόμενα ουδέποτε δεν θα σου αντικρούσει ένα τέτοιο επιχείρημα. Μέσα της ξέρει πως λίγοι θα την γαμήσουνε  τόσο καλά....

 

Οι γυναίκες ζητάνε την αντρική-και όχι την αντρίκια- φιλία κατά κύριο λόγο σε 2 περιπτώσεις. Πρώτη περίπτωση εάν την γουστάρεις αλλά δεν πολυβλέπεσαι. Προτιμούνε να σε διατηρούνε νεκρό και αποσεξουαλικοποιημένο σε μια γυάλα με φορμόλη, να σου φέρονται γλυκά αλλά φιλικά, ενώ εσύ βαράς άπειρες μαλακίες πριν κοιμηθείς με το κωλαράκι τους. Σε θέλουνε δίπλα τους για να τις επιβεβαιώνεις, τις θέλεις δίπλα σου περιμένοντας μήπως γυρίσει ο τροχός και σου κάτσουνε ποτέ. Στο μεσοδιάστημα μένεις στα μάτια μου ένα μεγάλος και απαθής μαλάκας που δεν έχει φυτρώσει τα απαραίτητα αρχίδια να διεκδικήσει αυτό που του αξίζει: να τον βλέπουν οι γυναίκες σαν Άντρα που αν του δώσουνε χώρο θα τις γαμήσει και όχι σαν τον ακίνδυνο ευνούχο του χαρεμιού. Η δεύτερη περίπτωση είναι όταν σε χωρίζουνε. Εκεί σε θέλουνε δίπλα τους πάλι για επιβεβαίωση, για να πιστεύουνε ότι έναν θαυμαστή σαν κι εσένα, πιστό και ποιοτικό, δεν θα τον χάσουνε ποτέ. Αν δεν τις γαμοσταυρήσεις όποτε πατήσεις στα πόδια σου, καλός μαλάκας είσαι. Τότε παραμένεις είτε πολύ μικρός (κοντά στα 19-20) είτε είσαι υπάνθρωπος, δεν αξίζεις δηλαδή τον αέρα που αναπνέεις. Υπάρχει και μια πολύ σπάνια περίπτωση να σου ζητήσουνε να μείνετε φίλοι αφού τις χωρίσεις εσύ. Αν δεν βαριέσαι να το κάνεις κράτα τες για καβάντζες. Να ρίχνεις καμιά πούτσα που και που. Οι ρεζέρβες δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν οδηγό. Αρκεί να μην τις φοράει για πολλά συνεχόμενα χιλιόμετρα και να τις αλλάζει όταν φθαρούνε.

Οι άντρες βλέπουνε τις γυναίκες ως φίλες επειδή συνήθως δεν βλέπονται. Κάποιοι βέβαια με φιλικές προσεγγίσεις περιμένουνε να τις γαμήσουνε. Waste of time I would say. Πάντε κάνα μπουρδέλο να ξεθολώσετε και ψάξτε καμιά γκόμενα της προκοπής. Δεν καταδέχομαι να είμαι φίλος καμιανής. Τον εαυτό μου δεν το λυπήθηκα ποτέ ώστε να παρακαλάω μπας και γαμήσω. Όποια πάρει τον πούτσο μου θα πρέπει να πει και ένα ευχαριστώ. Απ' όσες τον πήραν καμιά δεν τον μετάνιωσε.

Προσωπικά, λόγω κάποιον ηθικών αξόνων, έχω σε 'friend zone' μόνο τις κοπέλες των φίλων μου, και πάλι όχι όλες. Και αυτό όχι γιατί θα τις γαμούσα ποτέ, αλλά γιατί κάποιες είναι τόσο καριόλες που ποτέ δεν μπορούνε να μπουν σε 'friend zone'. Πάντως τις κοπέλες φίλων τις αποσεξουαλικοποιώ εγώ. Δεν περιμένω να το κάνουνε αυτές. Γι' αυτό και είμαι υποκείμενο και όχι αντικείμενο στο συντακτικό της Ύπαρξης.

Θέλοντας να κλείσω θα θυμηθώ μόνο εκείνη την μαλακία που διαφήμιζε παλιά το Star Channel: ένα βιβλίο που ονομάζονταν "Όχι πια Σεξ, Μόνο Φίλοι". Ποιος τόλμησε να το πει αυτό ρε μεγάλε? Εξάλλου στα φιλικά μπαίνουν τα καλύτερα γκολ.  Πούτσα λοιπόν βαθιά και σωστά. Και ΌΧΙ φίλοι.

Όλα τα καρόλια μέσα μάγκες, και τα υγρά μέσα. Έτσι θα κερδηθεί η Επανάστασις

Πέτρος Διαμαντόπουλος

όχι πια σεξ μόνο φίλοι my ass, καριόλες

 

   

Η Κουτλούρα των Γυναικών Part 6: Οι Παρθενώπες

                        λένε πως θα μείνουνε παρθένες μέχρι να παντρευτούν, τα ζώα

Μεγάλωσα, αλλά δεν ανδρώθηκα, στην επαρχία. Η διαδικασία της άνδρωσής μου πέρασε μέσα από τα πόδια μια φοιτητριούλας, της Ελένης, την οποία αφού της έκανα ένα υπέροχο τραπέζι, μου ξηγήθηκε σεξάκι, κι όχι πιπέτο όπως επιβάλει το savoir vivre. Και οι κάτω τρίχες φτιάνανε βελέντζα, and you know what I mean. Να ρίξω τον πρώτο μου ήθελα, να τον βρέξω, να πάρω επιτέλους λίγη θερμοκρασία, να κάνω μπάνιο στα άσπρα κάτασπρα νερά μιας τέτοιας λίμνης, χώθηκα κι εγώ στο μουνί. Σε μια βδομάδα την παράτησα. Όχι και σχέση με το Ελενάκι, και δάκρυσα...

Δεν φταίω όμως εγώ σύντροφοι που πήγα παρθένος στο Uni, που σε αντίθεση με τα American Pie μου πρότυπα, δεν είχα ρίξει ούτε έναν στο λύκειο, κι ας είχα και σχέση. Ήμουνα μάλιστα από τους λίγους που είχανε σχέση από 2α λυκείου, και περιττό να σας πώ, οι πιο πολλοί τον έσφιξαν, οι άρχοντες. Όμως εγώ είχα μπλέξει με μια Παρθενώπη (και αυτό είναι το σημερινό μας θέμα).

Οι Παρθενώπες δεν είναι οι γκόμενες που συναντάς στο λύκειο και φοβούνται να σου κάτσουν (αν και θες να τις γαμήσεις μοναχά, όχι να τις σκοτώσεις..). Οι Παρθενώπες είτε για κάποιο λόγο έχουνε ενοχοποιήσει το σεξ μέσα στο πενιχρό και φτωχό μιυλουδάκι τους, είτε είναι ανοργασμικές. Και το χειρότερο είναι ανάφτρες, μέλι μέλι που λέμε κι ο λουκουμάς ακόμα δεν εφάνη. Το χειρότερο όμως με αυτού του είδους τις  γκόμενες, που οι σοβαροί άνθρωποι τις ανεχόμαστε μόνο στην τρυφερή εκείνη ηλικία των 15-17, είναι ότι με το να έχουνε τον απόλυτο και πλήρη έλεγχο της σεξουαλικής πράξης ευνουχίζουν το εκάστοτε αρσενικό. Και για να εξηγούμαι: Η σεξουαλική πράξη μεταξύ δύο νέων ερωτευμένων ανθρώπων δεν (θα έπρεπε να) τοποθετείται σε σφαίρες σεξουαλικής εξουσίας. Είναι κάτι που κινείται με την δικιά του δυναμική. Όταν η Παρθενώπη, που δεν το παίζει δύσκολη για να σε ανάψει, αλλά σου γαμάει μονίμως την ψυχολογία και σε αφήνει με την παλάμη σου, στο παίζει δύσκολη, σκοπεύει αποκλειστικά στο να καταστήσει την αρχετυπική  σου στύση ανίκανη, σε οδηγεί στην σεξουαλική ανυπαρξία. 

Με είχε ρωτήσει ένα ζώο αν θα περίμενα μια γυναίκα 3 μήνες για να πάω μαζί της, αν δεν ένιωθε έτοιμη δηλαδή. Της είπα φυσικά και όχι. Καμία δεν αξίζει 3 μήνες, ούτε 3 βδομάδες. Αν όχι στις πρώτες δύο άντε γεια. Γιατί είτε δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, και αν είναι δεν μπορούνε να κρατηθούν τρεις βδομάδες, είτε δεν είναι επομένως ας πέσει ο άξιος πούτσος, μην το τυραννάμε, υπάρχουνε κι αλλού στητοί κώλοι και πεταχτά βυζιά.

Ο έρωτας είναι επικοινωνία και το σεξ απόλαυση. 

ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΘΕΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΤΑ ΣΤΕΡΗΣΕΙ

Στους δρόμους αδέρφια

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Της Μάνας μου Γυρεύω το Βυζί

Με βρήκε πάλι χάραμα, πέντε στο παρά κάτι. Είχα μόλις αφήσει χάμω την κιθάρα κι έβαλα να πιω ένα ουίσκι. Τόσα βράδια σκέψης, τόσα βράδια απογοήτευσης, όχι πλέον απ’ τις γυναίκες, όχι, μόνο μία φορά απογοητεύεται ο άνδρας από γυναίκα σκέφτηκα. Την πρώτη. Η απογοήτευση είχε πιο πολύ τη μορφή λύπησης, πιθανώς και μίας εξαντλούμενης συμπόνιας, αλλά κυρίως λύπησης για τις γυναίκες.

Ύστερα από πολύωρο διάβασμα, αποφάσισα, πώς ήρθε η ώρα να γράψω, να πιω και να ακούσω τον Μπιλάρα. Ένας είναι ο Μπίλυς και αυτός σίγουρα δεν είναι ο Καρράς, μιλάω για τον αξεπέραστο Τερλέγκα.

Πρώτα έβαλα, λοιπόν, τη γαρδένια. Μια γαρδένια η καρδία μου. Έχεις αντικρίσει ποτέ γαρδένια πατσόλι, που ήδη με κατακρίνεις επειδή ακούω Τερλέγκα; Δεν έχεις δει όχι, γιατί πέρα από το να βαριέσαι και να βλέπεις Μυστικά της Εδέμ, απ’ το σπίτι δε βγήκες να δεις γύρω σου ζώον. Ο Τερλέγκας όμως έχει δει γαρδένιες, μια γαρδένια η καρδιά του, κι όμως άντεξε λέει. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ χοντρή γιατί η ψαγμενιά που πουλάς με την τέχνη σου έχει παραχθεί κατά κόρον από άνδρες (περά από τη λεσβιοκινούμενη λογοτεχνία, που καθ’ όσον αποπειράθηκε να θεωρηθεί αξιόλογη, ήταν γραμμένη από λεσβίες, χέσε με. Η Βιρτζίνια Γουλφ, αν ποτέ την έχεις ακούσει δεν κάθισε μια δεκαετία και βάλε στον άνδρα της κι εντέλει αυτοκτόνησε). Η τέχνη, είναι κίνηση. Η κίνηση απαιτεί καύσιμο, αλλά που να το ξέρεις όταν μόνο κάθεσαι και αναρωτιέσαι πως έβαλες 10 κιλά τη στιγμή που κρατάς στο χέρι τη lacta.

Τι καίει όμως η τέχνη; Ιδού η απορία. Καίει Πόνο. Έχεις πονέσει ποτέ χοντρή; Όχι.

Για να πονέσεις πρέπει να διεκδικήσεις. Να αποτύχεις. Να ξαναπροσπαθήσεις μέχρι τελικής πτώσης, εσύ όμως τα παράτησες πριν καν σηκωθείς γιατί βαριόσουν. Το πρωί που ξύπνησες, βαριόσουν. Είδες τηλεόραση, έπρηξες τ’ αρχίδια του δύσμοιρου γαμιά σου, αποσπώντας την προσοχή του απ’ την όποια πιθανή παραγωγική (έχεις να ακούσεις κάτι χρόνια αυτή τη λέξη, αφού μόνο σκατά απ’ τα γαριδάκια που τρως παράγεις) ενασχόληση του.

Η τέχνη, λοιπόν, θέλει πόνο. Και ο άντρας, που τον φωνάζεις μαλάκα, γιατί τόσα καταλαβαίνεις, πονάει. Οι γυναίκες γκρινιάζουν ότι οι άντρες είναι αναίσθητοι.

ΛΑΘΟΣ.

Οι γυναίκες, δεν μπορούν να κατανοήσουν την ανδρική ευαισθησία.

Για όλα ευθύνεται η προσβασιμότητα στο σεξ. Ο ερωτισμός της γυναίκας έγκειται στην ομορφιά της. Με βάση αυτή αξιώνεται τους εραστάς της. Ο άντρας, όμως, πέραν της όποιας ομορφιάς προκειμένου να αξιωθεί το πιο όμορφο θηλυκό, αυτεντάσσεται σε μια διαδικασία συνεχούς εξέλιξης και επιμόρφωσης. Βελτιώνεται ψυχή τε και σώματι, καλλιεργείται πνευματικά, εξασκεί το νου και το χιούμορ του, γυμνάζεται και διεκδικεί ένα σώμα γεμάτο ρώμη, ανδρεία και ζωντάνια.

Ναι, κατάφερνει και γαμάει εντέλει το θεόμουνο, το οποίο χαμένο μέσα στην αυταρέσκεια της νωθρότητας, αγνόει πάσα προσπάθεια που ο καρμοίρης κατέβαλλε να φτάσει εκεί.

Όχι κούκλα μου (ευφημισμός είναι ναι…) δεν είμαστε όλοι ίσα και όμοια. Ούτε τα δύο φύλα, ούτε καν τα άτομα του ίδιου φύλου μεταξύ μας, γιατί πέρα από γενετήσιες ικανότητες, έχουμε και εξελικτικές δυνατότητες τις οποίες αξιοποιούμε έκαστος σε βαθμόν έτερο.
 

Το άδικο που έχεις, λοιπόν, πώς να το αντέξω αφού εγώ… αφού εγώ έχω το δίκιο, λέγει ο Τερλέγκας. Ξέρεις γιατί έχει αυτός το δίκιο; Γιατί είναι άντρας…

Συλλογίσου, λοιπόν, μερικά πράματα χοντρή. Αλλά και εσύ πατσολογάμη φίλε μου, μάζεψε την πούτσα σου. Όταν τη γαμάς, της δίνεις αξία. Γιατί η βαρεμένη, στη φίλες της δεν περηφανεύεται που παίζει κιθάρα, περηφανεύεται που τη γάμησε ο κιθαρίστας. Δε κοιτά να διαβάσει λογοτεχνία, κοιτά να γαμηθεί με συγγραφέα. Δε γυμνάζεται, προσπαθεί να γαμηθεί με τον αθλήτη. Και αν τη γαμάς και της δώσεις αξία. Αναγνώρισε τη μαλακία σου, ζήτα συγγνώμη απ’ τον εαυτό σου το άλλο πρωί και συνέχισε τη ζωή σου.

Και προς Θεού, μη την γκαστρώσεις.

Κλείνοντας, λοιπόν, ενόσω μου ετοιμάζω το δεύτερο ποτό, που μπορώ και απολαμβάνω γίδα, γιατί είμαι άντρας και αναγνωρίζω την αξία ενός παγωμένου ουισκι το ξημέρωμα.

Παραθέτω τον άκρως Φροϋδικό στίχο του Μπίλυ, «πόρνες, στης άγιας αλητείας το στρατί, οι αισθήσεις μου παρέα με τα θέλω… Πόρνες, της μάνας μου γυρεύω το βυζί, το ψάχνω στης ζωής μου το μπορντέλο». Γιατί η μόνη γυναίκα που μπορεί να καταλάβει την ευαισθησία ενός άντρα, είναι αυτή που του την καλλιέργισε. Αυτή που έχτισε τα οστά του με το γάλα της. Κάποια μέρα χοντρή, ίσως αποκτήσεις αξία, όταν έρθει ο γιος σου να συζητήσετε. Τότε, ίσως καταλάβεις ότι με το γιο κάποιας άλλης μαλακιζόσουν. Και πάλι αργά θα είναι γιατί πάλι τον καρμοίρη στα βάσανα θα τον έχεις, θα είσαι 60αρα και δεν θα του κάθεσαι, μόνο όταν το μουνάκι σου πάψει να λειτουργεί θα ανοίξει λίγο το μάτι σου να δεις τριγύρω.

Αλλά πόρνες, έννοια σας. Αν είναι τυχερός και έχει λεφτά, τουλάχιστον μπορεί να πληρώσει να πάρει αυτό που θέλει. Τόσο αξίζατε, τόσο αξίζετε… ένα 20άρικο. Κρίμα, γιατί όσο και να πέσει ο μισθός κάτω από 20 ευρώ το μήνα δεν πάει.

Πόρνες

-Ανέστης Ρωσσίδης