Πεοφοβία ή Γιατί δεν μου παίρνεις πίπες μωρή

 το είπε και ο Magritte, επηρεασμένος από το βιβλίο του Foυcault: Αυτό εδώ δεν είναι πίπα!

Αποτελεί μέγιστη υποκειμενική αλήθεια ότι είμαι λάτρης των πιπέτων. Τα θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση στα πλαίσια μιας υγιούς σεξουαλικής ζωής. Και τα πιπέτα αποτελούνε λίθο θεμέλιο, έννοια και πράξη βασική που ξεκινά στις εφηβικές και εξελίσσεται στις ενήλικες σχέσεις. Ένα καλό πιπέτο πάντα σώζει μια κακή μέρα, και όπως και η ιστορία έχει δείξει τα καλά πιπέτα μπορούνε να έχουνε σημασία καθοριστική για την έκβαση και πολέμων ακόμη. Παρατηρείται ωστόσο μια πεοφοβία στον γυναικείο πληθυσμό, μιαν άρνηση να χαρούνε το δώρο που τους δίνεται, μια καλή πίπα δηλαδή, και έτσι είτε αρνούνται να πιάσουνε τρυφερά τον σκληρό πούτσο και να τον βάλουνε στο στόμα τους, είτε όταν το κάνουν τους λείπει τόσο η όρεξη που αποτυγχάνουν πλήρως. Αλλά αλήθεια, από που πηγάζει μια τέτοια πεοφοβία και που βαδίζει η κοινωνία χωρίς καλά πιπέτα;

Τα πιπέτα ξεκινάνε σαν πρακτική στις εφηβικές σχέσεις, τότε που οι κοπελίτσες αρνούνται από τον φόβο του πόνου να χάσουνε την παρθενία τους. Αλλά επειδή δεν θέλουνε και να χάσουνε το αγαπητό τους αγόρι του παίρνουνε καμιά πίπα, όχι τόσο από αγάπη για τον αντρικό πούτσο όσο από υποχρέωση και καθήκον απέναντι στην ικανοποίηση του συντρόφου τους. Έτσι αφού χάσουνε την παρθενία τους τα πιπέτα παραμερίζονται. Εξάλλου δεν τις ικανοποιούνε, νιώθουν ότι ασφυκτιούν από το ωμό κρέας μέσα στο στόμα τους  και το σεξ τους είναι πλέον εύκολο: τα πόδια ανοίγουνε και όλα τα άλλα έρχονται από μόνα τους χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια...Αυτή η πρώτη επαφή των χειλιών με το αντρικό πούτσο είναι θα έλεγα κατά μίαν έννοια τραυματική καθώς προοιωνίζει το σπάσιμου του παρθενικού υμένα. Όπως ανοίγουνε τα πάνω χείλια έτσι θα ανοίξουνε και τα κάτω και αίμα θα χυθεί απ' την θυσία στο βωμό της ασίγαστης γκαύλας,..

Δεν μπορώ να αρνηθώ το γεγονός ότι ο δυτικός μας κόσμος έχει δομηθεί φαλλοκεντρικά. Και η καλύτερη αποτύπωση όλων αυτών λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Γενιές και γενιές αντρών μάθανε ότι ο βασικός σκοπός του σεξ είναι να τελειώνει ο άντρας, και η πράξη ολοκληρώνεται με την αντρική εκσπερμάτωση, ως άλλη αμερικάνικη τσόντα. Έτσι όχι μόνο η σεξουαλική πράξη παρέμεινε ημιτελής αλλά και ο άντρας αποκτούσε μεγάλα κενά όσον αφορά στο σώμα του άλλου. Αρνούνταν τα γυναικεία υγρά, αρνούνταν να γλύψει πέρα από το στήθος, αρνούνταν το πυρηναίο, την κλειτορίδα και τον πρωκτό εφόσον όλα αυτά δεν ικανοποιούσανε τον ίδιο. Έτσι ο εξελισσόμενος φεμινισμός, σε μια προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα αντίβαρο και μιαν ισορροπία, θέλησε να στερήσει τον άντρα από την ηδονή, θέλησε να κάνει το σεξ κλειτοριδοκεντρικό, πράξη αποκλειστικά αφιερωμένη στην γυναίκα, και κορυφαία έκφραση αυτού είναι το λεσβιακό σεξ όπου η διείσδυση δεν είναι απαραίτητη. Ο φαλλοκρατικός και φαλλοκεντρικός πολιτισμός καλλιέργησε την φοβία του πούτσου, τον χρησιμοποίησε ως μέσο επιβολής και καταπίεσης, ως αρχετυπικό σύμβολο εξουσίας, στα πλαίσια ενός σεξιστικού κοινωνικού διαφωρισμού. Και αν θέλετε την άποψή μου το μοντέλο αυτό λειτούργησε οικονομικοκοινωνικά, έφερε αποτελέσματα και ανέπτυξε συγκεκριμένες κοινωνίες. 

Φανταστείτε για παράδειγμα μετά από 12-15 ώρες δουλειάς στα ορυχεία της Βρετανίας του 19ου αιώνα ο άντρας να γύριζε σπίτι και εκεί που θα ήθελε να φάει, να ρίξει έναν και να κοιμηθεί, η γυναίκα του να του έλεγε πως δεν έχει μαγειρέψει γιατί δεν είναι σκλάβα του. Και σαν πήγαινε να την πηδήξει να του έκανε και παράπονα γιατί τελείωσε νωρίς, ή γιατί δεν τελείωσε και η ίδια... Αν γινότανε έτσι βιομηχανική επανάσταση, αν την επομένη ο άντρας θα μπορούσε να σκάψει άλλες 12 ώρες να μην μου ξαναπάρουνε πιπέτο.. Επομένως ο φεμινισμός εμφανίζεται τον 20ο αιώνα στο προσκήνιο σε μια εποχή που ο καπιταλισμός τον έχει ανάγκη: Θέλει να χρησιμοποιήσει την γυναίκα ως εργατικό δυναμικό στην παροχή υπηρεσιών αλλά και ως καταναλωτή, επομένως της επιτρέπει κάποια πράγματα για να της πάρει κάποια άλλα. Της υπόσχεται μιαν αποδόμηση του φαλλοκεντρισμού, της δίνει την ψευδαίσθηση της σεξουαλικής απελευθέρωσης και της επιτρέπει να φοβάται τον πούτσο. Τα πιπέτα έτσι, συνήθεια αμιγώς φαλλοκεντρική, πετιούνται στην άκρη, η γυναίκα διαμηνύει το "αν δεν πάρω δεν δίνω", η πρακτική χάνεται και οι τεχνικές τείνουνε να ξεχαστούν. Έτσι είναι σπάνιο σήμερα να πετύχεις κοπέλα που να σπάει καλά τον καρπό, να τον παίρνει όλο μέσα και να καταπίνει. 

Για κάποιο περίεργο λόγο η γυναίκα πάντα βρίσκει δικαιολογίες στο γιατί δεν κάνει πιπέτα. Είτε δεν νιώθει άνετα, είτε δεν της αρέσει, είτε δεν της βγαίνει. Αν καθίσεις να της εξηγήσεις πως όταν της κάνεις στοματικά και σε επαφή με τα υγρά της έρχεσαι και δεν αντλείς κάποια βιολογική ευχαρίστηση θα σου πει πως το να πίνει σπέρμα είναι αηδία, αντιστρέφοντας το μάλιστα στο αν θέλεις εσύ ο ίδιος να δοκιμάσεις το σπέρμα σου ή αν το δοκίμασες ποτέ. Η ερώτηση είναι σαφώς ηλίθια, αλλιώς δεν θα έγραφα κείμενο για την Σπερματολαγνεία. Παρόλο λοιπόν που εσύ λατρεύεις τα υγρά της, και δεν κάνεις εμετό όταν έχει περίοδο και ματώνει σαν πουτάνα, αυτή σιχαίνεται το σπέρμα σου αντί να το κοινωνήσει ευλαβικά, να το ασπαστεί σαν πεμπτουσία και απότοκο της σεξουαλικής ΣΑΣ πράξης...

Θα ήθελα πολύ να σας υποσχεθώ πως όταν γίνει η Επανάστασις όλες μα όλες θα εξαναγκαστούν να παίρνουνε πιπέτα. Αλλά νομίζω ότι η φεμινιστική Αντίσταση θα ξεκινήσει ακριβώς από κει γιατί τα πιπέτα θέλουνε όρεξη, αυτό είναι το μόνο ταλέντο που απαιτούνε. Και η όρεξη δεν εκβιάζεται....

Η Επαναστατική μου πρόταση είναι ότι πρέπει να κάνουμε τις γυναίκες να αγαπήσουνε τον αντρικό και αντρίκιο Πούτσο και να τον θέλουνε όχι μόνο μέσα τους μα και έξω τους και πάνω τους και δίπλα τους. Εξάλλου αν συνέβαινε το αντίστροφο με το γυναικείο μουνί κανείς άντρας δεν θα έλεγε όχι. Οι πίπες δεν έχουνε να κάνουνε με την φαλλοκεντρικότητα του κόσμου αλλά αποτελούνε μία ακόμα σεξουαλική πρακτική που ομορφαίνει την σεξουαλική πράξη, όπως η πυρηναιολαγνεία, η κλειτοριδολαγνεία, η γλυφοπρωκτολαγνεία, συνήθειες που αφοσιώνονται στην αποκλειστική ικανοποίηση των γυναικών.

Έτσι την επόμενη φορά που θα αρνηθούνε να σας τσιμπουκώσουνε χρησιμοποιήστε τα άνωθι επιχειρήματα για να τις πείσετε για το αντίθετο. Εάν συνεχίζουνε να αρνούνται πείσε τες να πέσουνε στα τέσσερα και χώστε τους μια πούτσα χωρίς προειδοποίηση στον κώλο για να μάθουν. Μετά βρώμικο χώστε τον στο στόμα τους μέχρι να κάνουνε εμετό.

Με τις Πούτσες μας γλυκές σαν γλειφιτζούρια θα σας λιγώσουμε!    

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Los Patsolieros: Η Επιστροφή

Ήτανε ένα θλιβερό πρωινό του Δεκέμβρη. Περπατούσα θλιμμένος στα σκοτεινά και βρώμικα μονοπάτια της Θεσσαλονίκης παρέα με ανάρχες, αριστερίζοντες και παρεκκλίνοντες, χασίσια και πουτάνες. Το μέλλον διαγραφόταν βέβαιο, τόσο βέβαιο όσο και η επερχόμενη Επανάσταση. Σαν άλλος Πετρόπουλος μοιραζόμουνα τζούρες με τραβέλια και τραβελοχώστηδες στο λιμάνι ενώ το μούτρο μου μαστίγωνε ένας θανατερός βαρδάρης. Ήμουνα περήφανος,  η underground αντρίλα μου, που αβανγκάρντιζε σκοτεινά μέσα μου ώρες ώρες, με οδηγούσε με στέρεα βήματα στον παράδεισο του Αντρισμού. Το όνειρο της ζωής μου, οι Πατσολολάγνοι είχε γίνει πραγματικότητα. Διάβαζα τα άρθρα μου καπνίζοντας και βαρώντας μαλακία από  θαυμασμό στο τεράστιο Εγώ μου. Το γκαυλί μου σίγουρα θα σούβλιζε όποια φεμινίστρια θα βρισκότανε στο δρόμο του.

Ήτανε τότε που την είδα να περνά. Νέα δικηγορέσσα στην Σαπφούς όπου έπινα τον πρωινό καφέ μου μετά από μπουρδελότσαρκα. Στην αρχή νόμιζα ότι έκανε πιάτσα, αλλά διέκρινα το αγορασμένο Burbury κασκόλ και την κατάλαβα. Ήτανε η Φαίη και ήτανε ένα μικρό καθώς πρέπει πατσολάκι. Είχε τον κώλο εκείνο με τα πιασίματα, τα ζωώδη στήθη το ψώνιο της δικηγορέσσας. Και την ερωτεύτηκα.

Το πως γνωριστήκαμε δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι δύο μήνες που πέρασαν ήτανε οι καλύτεροι της μίζερης ζωής μου, ή έτσι νόμιζα. Με φώναζε "γατούλη" το πρωί, αγάπη της και μωράκι της. Μου έστελνε γκαυλιάρικα μην πριν κοιμηθώ. Μου χάιδευε τον πούτσο γλυκά τα απογεύματα. Και όμως με παράτησε. Μου είπε πως την έχω μικρή, πως δεν μου σηκώνεται καλά, πως δεν ξέρω να γαμάω. Θα γαμιέται λέει από τούδε με τον κάγκουρα/σκυλά/σφίχτη/φραγκάτο/βαρβάτο που την πάει βόλτες με το αμάξι και της κερνάει ποτάρες. Έβαλα τα κλάματα. ¨Έχασα αυτό που τόσο πολύ μόχθησα να αποκτήσω. Την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Και πάνω απ' όλα είχα προδώσει τους Πατσολολάγνους. Είχα γίνει κι εγώ ένας πατσολοχώστης. Δεν μου μένανε πολλά να κάνω. Πήρα τη φαλτσέτα μου και τράβηξα προς βαρδάρη, να τον κόψω και να ησυχάσω, και τον πούτσο μου και τον λαιμό μου. Είχα προδώσει τους συντρόφους μου. Το tattoo στον δεξί γλουτό μου που απεικόνιζε μια πατσόλα και από πάνω της ένα τεράστιο Χ φτιαγμένο από ομοιώματα μάυρων πούτσων μου θύμιζε την αποτυχία μου. Ετοιμάστηκα. Η φαλτσέτα γυάλιζε στο πρωινό φως μιας νέας αυγής. Ο λαιμός μου ευχύθηκε (σ)το ατσάλι. Και τότε τους άκουσα.

Ήτανε οι γλάροι, πουλιά περιθωριοποιημένα, καταδικασμένα να ζούνε μισά στη στεριά μισά στη θάλασσα, πηγαίνοντας μπρος πίσω μιαν ολόκληρη ζωή. Επέστρεψα σπίτι μου και πήρα τον Ρωσσίδη. "I'm back mouni", του λέω σε greeklish. "Σε περιμέναμε μαν", απαντάει σε καθαρευσουσιάνικα ελληνικά. "Σου έχω ετοιμάσει μιαν έκπληξη. Έχω μια φεμινίστρια στα 4, έλα να την ξεσκίσεις". Το γκαυλί μου ένιωσε ξανά τον χαμένο νατρισμό του. Τα αρχίδια μου γίνανε σαν καρύδες. Αδρεναλίνη έτρεχε ποτάμι στο καυτό μου αίμα. Σπέρμα κυλούσε στη γλώσσα μου. Πίνωντας το σπέρμα μου ξανάγινα άντρας.

Και επέστρεψα σε σας, που με ζητήσατε, που με ψάχνατε και δεν με βρίσκατε. Και είμαι εδώ να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να σας (μας) βοηθήσω να βρείτε τον χαμένο αντρισμό σας. Once you go to Patsolieros you never go back.

Η πούτσα μου αγέρωχη υμνεί την Επανάσταση του Αύριο.

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Η Σπερματολαγνεία: Διάσπαρτοι Στοχασμοί

Η Σπερματολαγνεία είναι η αρχή των πάντων. Στο μαύρο του Μηδενός και του Τίποτα ο Κύριος εκσπερμάτωσε και δημιούργησε τ' αστέρια. Και άνοιξαν οι ουρανοί από την αγαλλίαση.

Η Σπερματολαγνεία έκανε την Εύα να πεταχτεί από το πλευρό του Αδάμ. Ήτανε ο λόγος που ήρθε στον κόσμο.

Η Σπερματολαγνεία δεν δημιουργεί απεικάσματα. Είναι η απόλυτη αλήθεια, η Ιδέα, στα τρίσβαθα του Πλατωνικού σύμπαντος.

Σπερματολάγνα ήτανε η Ξανθίππη και ο μόνος λόγος που καθότανε στο πλευρό του τεμπέλη, μα μεγαλοφυή Σωκράτη, ήτανε να πίνει τα καρούλια του. Στη συνέχεια αυτός, χρησιμοποιώντας την μαιευτική, προσπαθούσε να μάθει τη γεύση τους.

Τα σπέρματα του Αινεία γεννάνε τη Ρώμη. Μέσα από τη Ρώμη γεννάται ο Δυτικός κόσμος.

Δυο κουκιά σπέρμα τυφλώνουνε τον Σαούλ και τον οδηγούνε στον Παυλιανισμό και την αρχή του σπερματογεννούς Χρηστού.

Σπέρμα ταΐζει στον Μυστικό Δείπνο ο Ιησούς τους μαθητές του. Λάβετε Φάγετε.

Με σπέρμα ανακατεύουνε οι μεγάλοι μάστοροι της Αναγέννησης το χρώμα και το αίμα τους. Σπέρμα ρίχνουνε στα θεμέλια και γεννάται το Σώμα.

Το σπέρμα και όχι το μήλο οδηγεί τον Νεύτωνα στην ανακάλυψη της βαρύτητας. Στο χυμένο σπέρμα του ρίχνετε η μικρή του πόρνη και κερδίζει την Γνώση.

Ολόκληρη η Γαλλική Επανάσταση βασίζεται στην σπερματική θεωρία του Ρουσσώ. Αργότερα ο Ναπολέωντας σπέρμα ταΐζει και κρασί όταν στέφεται αυτοκράτορας.

Πίνοντας το σπέρμα του ο Melville εμπνέεται και γράφει για τις spermacceti Whales και τον Moby Dick, το σπερμαφάλαινο.

Από τα χύσια του Χίτλερ πνίγεται η Εύα Μπράουν. Βλέποντας την νεκρή ο Αδόλφος αυτοκτονεί.

Τα καρούλια του Μπιλ ζητά η Μόνικα, και γίνεται η Πρώτη Πόρνη των ΗΠΑ. Δεν πρόσεξε που τα 'ριξε όμως και τον κάνανε σούργελο.

Η διαδικασία της Σπερματολαγνείας, από το σπερματολακτικό στάδιο του Freud, στον σπερματόκοσμο του Lacan, στον αποδομημένο σπερματισμό του Delleuz, αποτελεί ύψιστο κοινωνικό αγαθό, εφάμιλλο του θηλασμού, η λάσπη που δομεί τις σύγχρονες κοινωνίες μας!

Πέτρος Διαμαντόπουλος