Η Διαθήκη του Συντρόφου Νέστορος

Αγαπητοί αναγνώστες, συναγωνιστές και σύντροφοι.

Νέα στοιχεία ήρθαν στη επιφάνεια ύστερα από το έκτακτο τηλεφώνημα του Ολλανδού δικηγόρου Van Hersing. Εγώ κι ο Ανέστης επισκεπτόμαστε εκτάκτως το Salzburg τις επόμενες μέρες με σκοπό να παρευρεθούμε στο άνοιγμα της μυστήριας αυτής διαθήκης.

Ο Σύντροφος Νέστωρ επισκεπτότανε συχνά τις λίμες της Αυστρίας όπου ο νους του εκαθάριζε ψαρεύοντας. Λέγεται από ντόπιους ότι εκεί είχε φτάσει ψαρεύοντας την απόλυτη Νιρβάνα. Όλα τα πατσόλια τότε αδυνατούσαν να τον απασχολούν κι έτσι ο ίδιος έβρισκε την ψυχική του ηρεμία. Εκεί στις Αυστριακές λίμνες βαρούσε τις αρχοντικές του μαλακίες και ράντιζε με το σπέρμα του τα λευκά νερά τους. Από το σπέρμα του ύστερα φυτρώναν νούφαρα. Εκεί ρίξαμε και τις στάχτες του. H κηδεία εγινε με κενοτάφιο.

Ο Ολλανδός δικηγόρος μας προειδοποίησε ότι εκπλήξεις περιμένουν το άνοιγμα της διαθήκης.

Πιστοί πάντα στο καθήκον μας θα κρατάμε τους αναγνώστες μας ενήμερους. Τα αρθρα θα συνεχίσουν να δημοσιεύονται ακόμα και αν αυτό είναι η σταγόνα που θα μας οδηγήσει στην σωματική και ψυχική υπερκόπωση.

Δεν υπάρχει γυρισμός, οι Πούτσες μας θα λάμπουν αιώνια σαν φάροι στο σκοτάδι

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Los Patsolieros: Η Επιστροφή

Ήτανε ένα θλιβερό πρωινό του Δεκέμβρη. Περπατούσα θλιμμένος στα σκοτεινά και βρώμικα μονοπάτια της Θεσσαλονίκης παρέα με ανάρχες, αριστερίζοντες και παρεκκλίνοντες, χασίσια και πουτάνες. Το μέλλον διαγραφόταν βέβαιο, τόσο βέβαιο όσο και η επερχόμενη Επανάσταση. Σαν άλλος Πετρόπουλος μοιραζόμουνα τζούρες με τραβέλια και τραβελοχώστηδες στο λιμάνι ενώ το μούτρο μου μαστίγωνε ένας θανατερός βαρδάρης. Ήμουνα περήφανος,  η underground αντρίλα μου, που αβανγκάρντιζε σκοτεινά μέσα μου ώρες ώρες, με οδηγούσε με στέρεα βήματα στον παράδεισο του Αντρισμού. Το όνειρο της ζωής μου, οι Πατσολολάγνοι είχε γίνει πραγματικότητα. Διάβαζα τα άρθρα μου καπνίζοντας και βαρώντας μαλακία από  θαυμασμό στο τεράστιο Εγώ μου. Το γκαυλί μου σίγουρα θα σούβλιζε όποια φεμινίστρια θα βρισκότανε στο δρόμο του.

Ήτανε τότε που την είδα να περνά. Νέα δικηγορέσσα στην Σαπφούς όπου έπινα τον πρωινό καφέ μου μετά από μπουρδελότσαρκα. Στην αρχή νόμιζα ότι έκανε πιάτσα, αλλά διέκρινα το αγορασμένο Burbury κασκόλ και την κατάλαβα. Ήτανε η Φαίη και ήτανε ένα μικρό καθώς πρέπει πατσολάκι. Είχε τον κώλο εκείνο με τα πιασίματα, τα ζωώδη στήθη το ψώνιο της δικηγορέσσας. Και την ερωτεύτηκα.

Το πως γνωριστήκαμε δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι δύο μήνες που πέρασαν ήτανε οι καλύτεροι της μίζερης ζωής μου, ή έτσι νόμιζα. Με φώναζε "γατούλη" το πρωί, αγάπη της και μωράκι της. Μου έστελνε γκαυλιάρικα μην πριν κοιμηθώ. Μου χάιδευε τον πούτσο γλυκά τα απογεύματα. Και όμως με παράτησε. Μου είπε πως την έχω μικρή, πως δεν μου σηκώνεται καλά, πως δεν ξέρω να γαμάω. Θα γαμιέται λέει από τούδε με τον κάγκουρα/σκυλά/σφίχτη/φραγκάτο/βαρβάτο που την πάει βόλτες με το αμάξι και της κερνάει ποτάρες. Έβαλα τα κλάματα. ¨Έχασα αυτό που τόσο πολύ μόχθησα να αποκτήσω. Την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Και πάνω απ' όλα είχα προδώσει τους Πατσολολάγνους. Είχα γίνει κι εγώ ένας πατσολοχώστης. Δεν μου μένανε πολλά να κάνω. Πήρα τη φαλτσέτα μου και τράβηξα προς βαρδάρη, να τον κόψω και να ησυχάσω, και τον πούτσο μου και τον λαιμό μου. Είχα προδώσει τους συντρόφους μου. Το tattoo στον δεξί γλουτό μου που απεικόνιζε μια πατσόλα και από πάνω της ένα τεράστιο Χ φτιαγμένο από ομοιώματα μάυρων πούτσων μου θύμιζε την αποτυχία μου. Ετοιμάστηκα. Η φαλτσέτα γυάλιζε στο πρωινό φως μιας νέας αυγής. Ο λαιμός μου ευχύθηκε (σ)το ατσάλι. Και τότε τους άκουσα.

Ήτανε οι γλάροι, πουλιά περιθωριοποιημένα, καταδικασμένα να ζούνε μισά στη στεριά μισά στη θάλασσα, πηγαίνοντας μπρος πίσω μιαν ολόκληρη ζωή. Επέστρεψα σπίτι μου και πήρα τον Ρωσσίδη. "I'm back mouni", του λέω σε greeklish. "Σε περιμέναμε μαν", απαντάει σε καθαρευσουσιάνικα ελληνικά. "Σου έχω ετοιμάσει μιαν έκπληξη. Έχω μια φεμινίστρια στα 4, έλα να την ξεσκίσεις". Το γκαυλί μου ένιωσε ξανά τον χαμένο νατρισμό του. Τα αρχίδια μου γίνανε σαν καρύδες. Αδρεναλίνη έτρεχε ποτάμι στο καυτό μου αίμα. Σπέρμα κυλούσε στη γλώσσα μου. Πίνωντας το σπέρμα μου ξανάγινα άντρας.

Και επέστρεψα σε σας, που με ζητήσατε, που με ψάχνατε και δεν με βρίσκατε. Και είμαι εδώ να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να σας (μας) βοηθήσω να βρείτε τον χαμένο αντρισμό σας. Once you go to Patsolieros you never go back.

Η πούτσα μου αγέρωχη υμνεί την Επανάσταση του Αύριο.

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Περί Έλξεως και Άλλων Τινών

Οι ανάγκες των Προέδρων. Το γνωστό και ως "κοζάρισμα" ακόμη και απο άνδρες εξουσίας.

Αφορμώμενος από ένα σημερινό περιστατικό όπου σε μία καφετέρια υποβλήθηκα επί μιάμιση ώρα στο μαρτύριο του να βλέπω ένα μαύρο δαντελέ στρινγκ, επαναπαυμένο σε ένα σμιλεμένο κώλο, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο.

Έβγαλα, λοιπόν, αδέρφια το καλό μου ποτήρι, αφέθηκα στους ήχους του άρχοντα, πήρα το ουίσκι μου και ξεκινώ.

Η έλξη έχει επί πολλούς αιώνες προβληματίσει το ανδρικό φύλο. Οι νεάτερνταλ έσερναν τη γυναίκα της αρεσκείας του απ’ τα μαλλιά, επιβαλλόμενοι καθαρά με τη μυϊκή τους δύναμη. Επί πολλώ η επιλογή γινόταν αποκλειστικά από τον άνδρα, κοινωνικά η βλέψεις πάνω στην ανδρική πολυγαμία έχουν μεταβληθεί πολλάκις. Μυθικές μορφές εραστών στοιχειώνουν την ανδρική ιστορία, ο Δον Ζουάν, ο Καζανόβα, ο Κωστάκης (ωπ σορρύ αυτός είναι απλώς ένα τρόμπας ιστορίας γνωστός μου απ’ αυτούς που γαμάνε 25 μουνιά το βράδυ, άκυρο δεν πιάνεται…).

Το ζήτημα, όμως, είναι το εξής. Για ποιο λόγο φίλοι σαβουρογάμηδες, οι γυναίκες μπορούν να προκαλέσουν μόνο με ένα «πρόστυχο» εσώρουχο, όταν εσείς απεναντίας δεν μπορείτε να κάνετε το αντίστοιχο; (βάλτε ένα σλιπάκι και αφήστε να φαίνεται λίγο κωλοχωρίστρα ή φορέστε ανοιχτό πουκάμισο με χρυσαφί αλυσίδα και όποιος γαμήσει ας με φωνάξει να του κάνω τεμενάδες)

Η αλήθεια έγκειται στα γεννητικά όργανα των δύο. Το μουνί κάθεται ακίνητο και υγραίνεται, κόπος μηδέν. Ο πούτσος απ’ την άλλη, εκτείνεται. Ο ιμπεριαλιστής πούτσος κατακτά νέα εδάφη, φτάνει σε νέα μεγέθη, ενεργητικά διπλασιάζεται, αυξάνεται και πληθύνεται και γαμάει τα πάντα στο πέρασμα του. Η μόνη θέση που αρμόζει στη γυναίκα μπροστά σε έναν εκτεινόμενο πούτσο είναι αυτή της βοηθού.

Η γυναίκα βοηθά τον πούτσο να μεγαλώσει, αλλά δεν μεγαλώνει η ίδια. Στη γυναίκα δίδεται ο ρόλος του θεατή. Όπως είπε και κάποιος σοφός:

«Η δε γυνή θεάται πούτσον, αξιώνεται πούτσον αλλά πούτσο ού διαθέτει» (Α. Ρωσσίδης, ναι εγώ είμαι αυτός κάφρε φίλε μου).

Τη γυναίκα δεν την ενδιαφέρει η αυτοβελτίωση. Δεν κηνυγά το κάτι παραπάνω. Είναι θεατής, παθητικά παρακολουθεί την προέκταση του ανδρικού βίου. Την ελκυεί ένας βίος πετυχημένος, και η επιτυχία ποικίλει στο διαστροφικό γυναικείο βλέμμα. Γι’ αυτό και θα δείτε άπειρους σαπιοκοιλιάδες η χαλβάδες να σφίγγουν αξιολογότατα μουνάκια.

Ο άνδρας από την άλλη, έχει ήδη πολλά να ανησυχεί. Τον ενδιαφέρει η κατάκτηση. Η κατάκτηση γίνεται δε δια του πούτσου αυτού. Κοιτά να κάνει τον «πούτσο» του αρκετά μεγάλο και τα μουνιά δεν είναι παρά ένα side-effect. Το πολύ γαμήσι φαντάζει έπειτα μία καταδίκη, ένας μονόδρομος δίχως επιστροφή.

Η δε χρήση του πούτσου γίνεται εξαναγκαστική, γιατί ο πούτσος είναι ευθύνη. Ο πούτσος είναι ενέργεια, ένας άνδρας επιτυχημένος εκτιμάται, φοβείται, σέβεται και ευλαβείται τον πούτσο του όσο τίποτε άλλο. Γνωρίζει όλες του τις πτυχές και δε φοβάται να τον προσφέρει απλόχερα. Ακριβώς γιατί αυτό ήταν που τον έφτασε εκεί.

Η έλξη φίλε σαβουρογάμη δεν προκύπτει από έναν μικρό φτερωτό θεό που μοιάζει με παραγεμισμένο κοκκινομάγουλο λουκουμάκι (σαν έναν μπέμπη αγιο-βασιλάκο).

Η εξωτερικευμένη έλξη είναι προϊόν ατομικής προσπάθειας και επιτυχίας για τον άνδρα.

Όσο για τη γυναίκα… απλώς κωλοφαρδία ή γεννιέται όμορφη και έχει μέλλον… ή την τρώει η μαρμάγκα.

Καλούς αγώνες,

Ανέστης Ρωσσίδης.

Ευθανασία

Βραδυνές σκέψεις γα τα λάθη του παρελθόντος μου, απασχολούν το ήδη ταλαιπωρημένο μυαλό μου. Για μία ακόμη φορά. Ναι. Τα λάθη μας είναι πράξεις για τις οποίες δε θα έπρεπε απαραίτητα να μετανιώνουμε. Αρκεί φυσικά να μην τα ξανακάνουμε. Το δις εξαμαρτείν που λένε....

Στο παρόν άρθρο θα αναφερθώ στην πρώτη σχέση που χτίζει ένας άντρας με μια γυναίκα. Όχι τη σχέση που κάνει στο γυμνάσιο ή στο λύκειο, αλλά τη σχέση που δημιουργεί κατα κύριο λόγο ως φοιτητής, κάπου στο πρώτο με δεύτερο έτος και μπορεί και αργότερα για κάποιους, δεν έχει σημασία. Για την πρώτη του σχέση η οποία θα είναι η καθοριστική του σχέση. Σ' αυτή που θα δώσει πολλά και θα πάρει λίγα. Σ' αυτή που θα αναλώσει χρόνο δίχως αντάλαγμα. Σ' αυτή που θα πιστέψει σε όσο δε πίστεψε τίποτα ποτέ του.

Γενικά επικρατεί μέσα σε όλους μας μια νοοτροπία, δεν ξέρω κατα πόσο λάθος ή σωστό είναι αυτό, του στυλ "Δεν πρόκειται οτιδήποτε κακό να συμβεί σε εμένα". Οπώς και για κάθε νέο άτομο είναι τελείως άκυρο να κάνει ασφάλεια ζωής έτσι και αυτό. Έτσι πιστεύουμε και στην πρώτη μας σχέση πως τίποτα δε θα πάει στραβά, πως η πρώτη μας επιλογή είναι και η σωτήρια επιλογή, πως η πρώτη μας κοπέλα δεν έχει την παραμικρή σχέση με όλα αυτά τα τσουλιά που κυκλοφορούν έξω και μαυρίζουν τις ψυχές μας. Αυτό όμως είναι λάθος(τουλάχιστο για μεγάλα ποσοστά).

Σεβαστό ποσοστό γυναικών πριν έρθεις εσύ φίλε μου, όπως πήγα και εγώ στη δική μου πρώτη, έχει γαμηθεί γύρω στις 5 φορές maximum πριν απο εσένα. Μέσα στον παραλογισμό της παρθενίας που έδερνε τις περισσότερες όταν επιχείρησαν να κάνουν την πρώτη τους σχέση, αυτές επέλεξαν άτομα που τους έκαναν τη ζωή κόλαση, επειδή απλά είχαν όμορφα μάτια και συμπεριφορά ταρίφα. Εσύ όμως δεν είσαι έτσι, είσαι ρομαντικός, είσαι καλός, είσαι πιστός, είσαι διαλλακτικός, είσαι ειλικρινής. Επειδή την αγαπάς όπως σου έμαθε η μάνα σου να αγαπάς τις γυναίκες.

Εσύ δίνεις χρόνο σε ασχολίες. Γεμίζεις τη ζωή σου. Εκφράζεσαι. Μέσα απο μουσική, μέσα απο λογοτεχνεία, μέσα απο γυμναστική. Και θέλεις να τα μοιραστείς μαζί της. Θέλεις να της μιλήσεις για τη μέρα σου. Για τη ζωή σου. Επιμένεις. Αλλά δεν τα καταφέρνεις διότι αυτή δε σε καταλαβαίνει. Θεωρεί τις προσπάθειες σου μάταιες και την έκφρασή σου κενή. Αυτή αράζει με τις φίλες της για αιώνιους καφέδες ή καίγεται με το διάβασμα που έχει για τη σχολή. Εσύ όμως θέλεις να πιστέψεις πως αυτή βλέπει σε εσένα τα χαρίσματα αυτά. Το δυναμισμό σου και την εκτόνωση των συναισθημάτων σου (με όποιον τρόπο...). Αλλά δεν το βλέπεις. Εξακολουθέις όμως να το πιστεύεις και να θέλεις να της αφιερώνεις τον πολύτιμό σου χρόνο. Να αφιερώνεις το χρόνο σου σε ένα άτομο που δεν καταλαβαίνει και μάλιστα δε σέβεται το δικό σου χρόνο. Θέλεις να μιλήσεις για κάτι σημαντικό μαζί της. Να εκφράσεις προβληματισμούς που έχεις για την κοινωνία, για τον κόσμο. Να ανεβάσεις το επίπεδο της συζήτησης. Αλλά τη βλέπεις να χασμουριέται και να χαμογελάει ανόητα.
Τη δικαιολογείς..."κουρασμένη θα είναι η καημένη..."

Βλέπεις οτι δεν επιβραβεύεσαι απο αυτό. Βλέπεις προσκόληση στον τάδε πρώην που της φέρθηκε σα ζώο, βλέπεις το μάτι της να παίζει και να φλεράρει ακόμα και όταν είναι έξω μαζί σου. Δεν είναι ειλικρινής απέναντί σου. Εκθέτεις τους προβληματισμούς σου για να συζητηθούν, τους αποφεύγει, λέγοντάς σου πως δε θέλει να μαλώνετε ενώ αν επιμείνεις τότε οι φίλες της θα σε κοιτάζουν με μισό μάτι. Έχεις ακούσει πως παίχτηκε κάτι όσο εσύ έλλειπες με κάποιον άλλον αλλά εσύ δε θέλεις να το πιστέψεις. Σου αραιώνει το σεξ δίχως αιτία. Τα βλέπεις... αλλά αρνείσαι να τα δεχτείς.

Λοιπόν φίλε μου φτάνει. Όλοι μας θέλουμε να πιστεύουμε πως οι δικιές μας καταστάσεις και οι δικές μας σχέσεις δεν έχουν προβλήματα και δε θα αγγίξουν ποτέ την αθλιότητα που δέρνει τον κόσμο μας. Αλλά όχι. Δεν είναι έτσι. Μακάρι να ήταν.
Εσύ φέρεσαι υπέροχα και ανέχεσαι ένα άτομο το οποίο δε σου γυρίζει πίσω ούτε το 30% απο αυτά που δίνεις.

Όλοι μας στην πρώτη μας σχέση πιστεύουμε πως βρήκαμε το άτομο που μας γεμίζει και μας ακούει και μας καταλαβαίνει και μας αγαπάει και άλλες λοιπές μαλακίες. Το "'εταιρόν μας ήμισιν". Ναι μαλακίες είπα, μουνοδουλάρη παπάρα που νομίζεις πως οι πιθανότητες είναι με το μέρος σου και πως το σύμπαν συνομότησε για χάρη σου. Επειδή απλά γαμιέσαι μαζί της και κοιμάσαι μαζί της δε σημαίνει οτι σ' αγαπάει, άσχετα που μπορεί να στο λέει. Για το όνομα του θεού. Γυναίκα είναι. Της αρέσει να λέει οτι "αγαπάει". Αν δεις το facebook της τους αγαπάει όλους τους εκατομμύριους ψωλοκόπανους "φίλους" που έχει εκεί. Νομίζεις πως εσύ είσαι κάτι το ξεχωριστό?
Αρχίδια φίλος....αρχίδια τούμπανα και ο παπάς τριανταμία. Αυτή είναι η απάντηση και καλά θα κάνεις να το συνηθίσεις.

Για αυτό λοιπόν όταν βλέπεις θεματάκια να προκύπτουν, να τα συζητάς μαζί της. Και να απαιτείς κατανόηση και σεβασμό και τίποτα άλλο. Και όταν κοντινά και πραγματικά αγαπητά άτομα σου παραθέτουν τη γνώμη τους για την κακή σου σχέση με επιχειρήματα καλά θα κάνεις να τους ακούς και να παίρνεις σοβαρά την άποψή τους.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δε σου λέω να γίνεις ένας χασάπης που δε δίνει ευκαιρίες σε κανέναν. Όχι. Γιατί έτσι θα γίνεις αλλαζόνας, νάρκισσος σαν κάτι μαλάκες που λένε πως θέλουν τον κλώνο του εαυτού τους σε γυναικεία μορφή. Όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα πρώτα θα συζητάς. Αν γίνεις πειστικός και η άλλη έχει έστω και λίγη αξιοπρέπεια για να το αναγνωρίσει και να διορθωθεί τοτε έχει καλώς.

Αν όχι όμως πιάσε τις ενδοφλέβιες ενέσεις χλωροφορμίου ή χλωράλης σε πυκνό διάλυμα βαρβιτουρικών ή κορεσμένου διαλύματος θειικού μαγνησίου και χτύπα τες.
Τερμάτισε τη σχέση σου. Μην περιμένεις τίποτα απο κανέναν και πόσο μάλλον απο αυτήν και απο άτομα σαν και αυτήν. Στην πραγματικότητα μόνο απο εσένα μπορείς να περιμένεις. Μη δένεσαι, μη δίνεις τόπο στην οργή, μη συγχωρείς ελλείψεις σεβασμού προς το πρόσωπό σου. Σταμάτα να θέλεις να πιστεύεις σε αυτήν. Σταμάτα να πιέζεις τον εαυτό σου να βρίσκεται σε καταστάσεις που δεν υπάρχουνε. Σταμάτα να είσαι μαζί της ο καλός τυπάκος που τρώει για πρωινό. Σταμάτα. Βλέπε με τα μάτια σου. Άκου με τα αυτιά σου.

Ευθανασία.


Με αγάπη σε αυτούς που αγάπησαν και δεν "αγαπήθηκαν" όπως τους αρμόζει.

Νέστορας Κεφαλάς