Η Κουλτούρα των Γυναικών Part 9: Οι Πρώην, γράφει ο Πέτρος Διαμαντόπουλος

Ήτανε πριν από μια 3τία. Συνάντησα στις διακοπές των Χριστουγέννων τον πρώτο μεγάλο μου έρωτα, στο λύκειο, what in America is called "puppy love". Όταν με είχε πρωτοαφήσει είχα τάσεις αυτοκτονίας, κάπου εκεί στις αρχές της τρίτης λυκείου. Όλα τα τραγούδια είχανε γραφτεί για εκείνη, και όλα ξαφνικά αποκτούσανε νόημα. Η καρδιά μου σπαράζονταν, είχα παραισθήσεις, παρόλα ταύτα αρίστευσα στις πανελλήνιες και μαζί με το Άριστα ήρθε κερασάκι η Πωλίνα πίσω. Σε ένα μήνα περίπου την είχα παρατήσει την καριόλα. Όχι από εκδίκηση, αλλά γιατί κατάλαβα πια πως λειτουργεί το γαμημένο της το μυαλό.

Ένα δίμηνο αργότερα με πήρε τηλέφωνο μετά από 3 χρόνια η πρώτη κοπέλα που είχα ποτέ φιλήσει, η Ιωάννα. Έμαθε ότι πέρασα Σαλονίκη και ψαχνότανε πάλι. Είχε γίνει όμως τόσο χοντρή, είχε βάλει πάνω από 20κιλο από τότε που είχαμε χωρίσει, που ούτε τρίχα δεν έδειχνα. Ήμουνα πρωτοετής, είχα μπροστά μου μια νέα ζωή, καινούριους έρωτες να ζήσω. Όλα τα άλλα ανήκαν στο παρελθόν.

Ο μεγάλος μου έρωτας των φοιτητικών χρόνων, αυτός στον οποίο σπαράχτηκα και με σπάραξε, έμελε να λήξει άδοξα (όλοι οι έρωτες άδοξα λήγουν). Επομένως μία ακόμα γυναίκα της ζωής μου έγινε "πρώην". And life goes on..

Οι πρώην είναι μια ομάδα που συγκροτείται γύρω από έναν βασικό άξονα: Είναι όλες γυναίκες που ανταλλάξατε όχι μόνο υγρά αλλά και κομμάτια της ζωής σας, η οποία εν τέλει τις έκλεισε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Οι πρώην είναι η φανερή ένδειξη μιας ζωής που λανθάνει, που αδυνατεί να φτάσει εκεί που θέλει να φτάσει. Είναι μια ζωή που προχωρά και αν δεν προσέξεις θα σε αφήσει πίσω, προσκολλημένο σε φιλιά που χάθηκαν. Οι πρώην είναι η αδυναμία μας να συνυπάρξουμε.

Η λύση με την Ιστορία είναι μία και η εξής: Οι φάκελοι ανοίγουν ύστερα από 30 ή 50 χρόνια και αργότερα γίνεται μια προσπάθεια ανασκόπησης. Μέχρι τότε δεν υπάρχει καμία επικοινωνία. Γιατί να υπάρχει άλλωστε; Γιατί πρέπει να έρχομαι διαρκώς σε επαφή με την αποτυχία μου, και ειδικότερα με την μαλακισμένη αποτυχημένη πρώην η οποία με παράτησε (ναι πάσχω κι εγώ από σύνδρομο εγκατάλειψης). Δεν είμαι ο πονεμένος και εγκαταλειμένος, είμαι ο αξιοπρεπής που διώχνει την κάθε μαλακισμένη πρώην που θέλει να κρατήσει μαζί μου επαφή. Και σαφώς εμένα αγαπάς αφού άλλοι σε γαμάνε...

Οι πρώην είναι οι γυναίκες που μας πλήγωσαν, ή που μας έκαναν να πληγώσουμε τον εαυτό μας. Δεν συγχωρούνται. Να τους κοπεί η κλειτορίδα.

Σφάξτε τις καριόλες στο γόνατο.

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Η Πατσολογαμία Part 1: Μια Επονείδιστη Συνήθεια

Tο πατσολοπορνίδιο Lelu Love, περιμένοντας μάταια να πληρώσεις για να την δεις να γαμιέται.

Έχει πολλές φορές αναφερθεί, στα πλαίσια μια δημόσιας συζήτησης, ή ενός δημόσιου μονολόγου, ο ρόλος της πατσόλας. Έχει ειπωθεί τόσο από τον σύντροφο Ρωσσίδη, όσο και από τον Κεφαλά, ο νεοελληνίστικος καριολισμός αυτού του υποείδους, ο ξεκωλισμός και ο ξεκωλιασμός. Η πατσόλα, παρά τα (αρκετά) περιττά κιλάκια της, αποτελεί αρκετές φορές το σπερματικό δοχείο αρκετών πληγωμένων και γκαυλωμένων αντρών. Υπάρχουνε δε και οι ηλίθιοι εκείνοι που ερωτεύονται πατσόλες, ή ανερχόμενες πατσόλες (και όλοι ξέρουμε έναν τέτοιο). Μου θυμίζουνε τους καρκινοπαθείς (όλοι ξέρουμε από έναν τέτοιο, τον λυπόμαστε), καθώς η ασθένεια της πατσολογαμίας τους μεταδίδεται σιγά σιγά από τον ευνουχισμένο τους πούτσο σε άλλα όργανα μέχρι που φτάνει τον ευνουχισμένο τους μουνοδουλιάρη εγκέφαλο. Εκεί σκάει και το μυαλό τους γίνεται νιανιά...

Είναι νομίζω καιρός να προχωρήσουμε στην διαδικασία των ορισμών. Η πατσόλα είναι αυτή που έχει περίσσια πατσοκοίλια , που ξεχειλίζουν από τα ρούχα της τα κιλά επειδή τρώει σαν βόδι. Σε αντίθεση με την μπαζόλα που έχει σχετικά αξιοπρεπές σώμα, αλλά σκατόφατσα, η πατσόλα βλέπεται στο πρόσωπο, και το όλο σύνολο γλυκού προσώπου και πατσολοξέκωλου φερσίματος δημιουργεί φαντασιώσεις άγριου και nasty γαμησιού.

Με τον άνωθι τρόπο η πατσόλα καταφέρνει τα θύματά της. Η αλήθεια είναι ότι ΕΙΘΙΣΤΑΙ οι πατσόλες να γαμιούνται αξιοπρεπώς, και ο τουρλωτός τους και πατσολιάρικος κώλος προσφέρεται για όμορφα και γλυκά γαμήσια.

Μέχρι στιγμής όλα καλά. "Γαμάμε καμιά πατσόλα που και που. Εσύ δεν το έχεις κάνει;" σαφώς και το έχω κάνει, και έχω μετανιώσει. Διότι η πατσόλα είθισται να είναι ελαφρώς εξυπνότερη των άλλων μουνιών για να είναι και πιο θελκτική. Λόγω πάχους όμως δεν μπορεί να "πατήσει στα πόδια" της. Ψωνίζεται εύκολα, κερατώνει εξίσου εύκολα. Και τότε είναι που γυρνάς και αναρωτιέσαι: "Καλά ρε με κεράτωσε η πατσόλα;" ΦΥΣΙΚΑ σύντροφε, γιατί της έδωσες θάρρος, γιατί η πατσόλα απέκτησε ουσία μόνον και μόνον επειδή την γάμησες...Και το χειρότερο; Στον επόμενο θα το παίξει και γκόμενα...Raus γίδια...


Η πατσόλα δεν μπορεί να καταλάβει τον χρηστικό της ρόλο. Αφενός είναι χοντρή και σάπια γιατί μισεί τον εαυτό της (και μην ακούσω τις μαλακίες περί προβλημάτων υγείας, πρόβλημα με τον θηροειδή κλπ...όλοι ξέρουμε πως ένα σχετικά μικρό ποσοστό αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα που επηρεάζουνε τον μεταβολισμό τους). Αφετέρου θέλει να είναι ωραία γκόμενα, και έχει αξιώσεις ωραίας γκόμενας (προσοχή δεν μιλάμε για personality εδώ, για εμφάνιση μιλάμε..). Αυτή η εσωτερική σύγκρουση την οδηγεί σε παραστρατήματα ασυγχώρητα.

Θα τελειώσω αυτό το πρώτο μέρος λέγοντας βασικά ένα μεγάλο όχι στις πατσόλες. Προτιμήστε τις μπαζόλες. Έχουνε αντιληφθεί τον ρόλο τους καλύτερα..

ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΣΟΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΠΑΙΞΕΙ ΓΚΟΜΕΝΑ

Όλοι μαζί αδέρφια

Πέτρος Διαμαντόπουλος

Η Κουλτούρα των Γυναικών Part 3: Σκυλόμουνα

Έκανες όλη την εβδομάδα οικονομία και επιτέλους ήρθε η ώρα. Άξιζε τον κόπο που δυο μέρες τώρα τρως μόνο πορτοκάλια γιατί μάζεψες το χαρτζιλίκι σου και μπορείς επιτέλους να πας με τις φίλες σου στα μπουζούκια. Στη χειρότερη των περιπτώσεων στο Σακή ή στο Χολίδη, στην καλύτερη αν λογαριάζεις τον εαυτό σου για ψαγμένη σκυλού, στο Γονίδη.

Απαραβίαστος κώδικας της εξόδου: 50 ευρώ στην τσέπη, φτηνό ξεκωλέ ντύσιμο, ενισχυτικό σουτιέν, φρεσκοβαμμένο πλατινέ το μαλλάκι.

Σιγά σιγά συναντιέστε, φτάνετε στα μπουζούκια και σας βολεύουν σε κάποιο τραπέζι δεύτερης κατηγορίας. Στα πρώτα κάθονται κλασσικά οι κωλομπαρίζοντες άρχοντες, με τον γκρίζο κρόταφο, το λευκό μπέρμπερι πουκάμισο, τη συνοδεία δύο εισαγόμενων κοριτσιών και ένα γερό μάτσο παράδες, αποκτηθείσες με μεθόδους αμφιβόλου νομιμότητος.

Βγαίνει το πρώτο όνομα και πληροίτε τον σκοπό της ύπαρξης σας, τσιρίζετε βλακωδώς. Ορμάτε στο τραπέζι και χορεύεται έτσι ώστε ο κάθε πικραμένος σαβουρογάμης να πάρει το μάτι του μπας και βρεθεί κάποιος να τολμήσει να σας γαμήσει.

Στην κατηγορία των σκυλόμουνων εντάσσονται επίσης και οι ίδιες οι τραγουδίστριες. Συνήθως πλαστικές, ωραίες και ξεκωλιάρες. Ακούγονται φήμες για βίζετες, αν και ποτέ κανείς γνωστός μας δεν τις έχει γαμήσει αλλά είναι κρυφό μυστικό ότι ο σαπιοκοιλιάς άρχοντας του πρώτου τραπεζιού τους περνάει ένα μανίκι ενίοτε.

Στα σκυλόμουνα (πιθανότατα και στους πατεράδες αυτών) μπορούμε να αποδόσουμε ένα μεγάλο μερίδιο της ευθύνης για την κρίση. Διότι, τα λεφτά που έδωσαν στον μαφιόζο ιδιοκτήτη για να πάρει την SLK του, συνήθως είναι ευρωπαϊκά κονδύλια για γεωργική ανάπτυξη που αποδόθηκαν στον πατέρα τους, ο μισθός του μήνα του ή/και αφορολόγητα που με κάποιον τρόπο αυτός έβγαλε.

Φυσικά, το σκυλόμουνα έχουν και τα θετικά τους. Δε γίνεται να είμεθα αφοριστικοί. Τα σκυλόμουν τείνουν να πίνουν (και να καταπίνουν) πολύ. Αυτό καθιστά ευκολότερο το έργο του επίδοξου σαβουροσφίχτη που σκαρφίζεται κάθε είδους ευφυολόγημα και ιστορία για να πείσει τα σκυλόμουνα να του κάτσουν. Όχι ότι είναι και ιδιαιτέρως δύσκολο. Συνήθως, αρκούνται σε ένα ακριβό πουκάμισο, παραμύθια για λεφτά και ιστορίες από μεθύσια.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συγγένεια αυτού του είδους μουνιών με τα κλαμπόμουνα. Πρόκειται για δύο εξίσου αργόσχολες και άνευ ουσιαστικού λόγου για ζωή (πέρα απ’ το ξεκαύλωμα των σαβουρογάμηδων διά της διάτασης των ποδιών) κατηγορίες μουνιών. Το αστείο, ωστόσο, είναι ότι τα κλαμπόμουνα θεωρούν τις σκυλούδες φτινιάρικα ξεκώλια και τούμπαλιν.

Η ουσία, όμως, είναι μία και οι δύο θέλουν πούτσο...

-Ανέστης Ρωσσίδης