Τα Πατσόλια της Διπλανής Πόρτας Part 1: Πως να Γαμήσετε την Γειτόνισσά Σας

ποια θα ήθελες να έχεις γειτόνισσα

Ήτανε Σεπτέμβρης. Ένα όμορφο και καλοπροαίρετο αγόρι σκάει μούρη σε μια άγνωστη πόλη, χωρίς να ξέρει κανένα. Το σπίτι χωρίς έπιπλα, το φαγητό στη λέσχη. Περιμένει να ξεκινήσει κάτι που τόσα έχει ακούσει να λέγονται γι' αυτό: η φοιτητική ζωή. Το πρώτο πρόσωπο που με υποδέχεται είναι η γειτόνισσά μου. Τριτοετίνα, βαμμένη ξανθιά, όχι το σκυλέ, με πιασίματα. Φοράει μαύρο τιραντάκι. Μου χαμογελάει. Ανάβω. Άπειρος, δεν ξέρω να το διαχειριστώ. Δεν το προσπάθησα καν. Τα 'χε μέναν φαντάρο τότες. Μου λεγε θα τον παντρευτεί. Βλαμμένη έως εκεί που δεν πάει. Ακόμα να τελειώσει την Θεολογία. Και πάνε χρόνια.....Πλέον έχει πατσολέψει, ειλικρινά δεν βλέπεται. Χαίρομαι που δεν την γάμησα. Αλλιώς εκείνη η καββαδιακή φράση θα με στοίχειωνε: Ότι γαμάω σαπίζει, δεν πεθαίνει σαπίζει...

Οι γειτόνισσες αποτελούνε έναν ακρογωνιαίο λίθο διαχρονικά στο φαντασιακό των αντρών. Είναι το γυναικείο πρόσωπο με το οποίο ερχόμαστε σε καθημερινή επαφή. Μετά την μητρική φιγούρα η γειτόνισσα είναι αυτή που συμβολίζει το οικείο. Ο κόλπος της δίνει υποσχέσεις γλυκιάς διαμονής, ένα περιβάλλον όπου το αντρικό υποκείμενο (εξάλλου μόνον οι άντρες μπορούνε να είναι υποκείμενα, μέρη μιας σύνταξης δηλαδή στην οποία υπάρχει πρωτο-βούλεσθαι) μπορεί να νιώσει γλυκά σαν το σπίτι του.

Η γειτόνισσα προσεγγίζεται εύκολα και αποφεύγεται δύσκολα. Πριν τη γαμήσεις πρέπει είτε να της δώσεις να καταλάβει ότι θα πέσει απλά καλή πούτσα είτε να σκοπεύεις να την παντρευτείς, να γκρεμίσεις την μεσοτοιχία που σας χωρίζει και τα δυο σας σπίτια να γίνουνε ένα κυριολεκτικά. Επίσης τη γειτόνισσα είναι δύσκολο να την κερατώσεις αφενός και αφετέρου εάν το κάνεις, ή εάν κάνεις οτιδήποτε την ενοχλήσει, μπορεί να σε κάνει να το μετανιώσεις πολύ άσχημα. Θα γαμιέται συνέχεια τα βράδια και θα φωνάζει 2 φορές για να την ακούς και να σκέφτεσαι πόσο μαλάκας είσαι που την παράτησες. Ή πόσο μαλάκας ήσουνα και σε παράτησε...

Η καλύτερες περιπτώσεις είναι οι milfoγειτόνισσες. Αυτές οι σαραντάρες οι οποίες δίνουνε πειστικές υποσχέσεις καλού σεξ και εχεμύθειας. Μόνο μη σε πάρει χαμπάρι ο άντρας της. Και αυτός μπορεί να σε κάνει να το πληρώσεις ακριβά. Και με διάφορους τρόπους...

Δεν έχω γαμήσει ποτέ γειτόνισσά μου. Δεν έχω ούτε εκείνο το παιδικό βίωμα με το κοριτσάκι του διπλανού σπιτιού που βλεπόμασταν τα καλοκαίρια κάπου στην επαρχία όταν πηγαίναμε στα πατρικά μας. Αν το είχα θα την είχα γαμήσει σε κάποια φάση μέσα στους αγρούς και το μικρό σπίτι στο λιβάδι θα γινότανε κόκκινο από αίμα παρθένας.

Η πούτσα μας δεν θα μας απογοητεύσει ποτέ!

Πέτρος Διαμαντόπουλος

και ποια εντέλει έχεις γειτόνισσα

Γυναίκα και Τιμόνι

Γυναίκα και τιμόνι... επ' αφορμήν των τελευταίων γεγονότων και στη μνήμη του μακαρίτη και μακαριστού Νέστορος συγγράφω ετούτο το άρθρο.

Οι γυναίκες είναι κοινώς αποδεκτόν ότι δεν μπορούν να οδηγήσουν. Πολλάκις το θέμα αυτό ήταν το αγαπημένο διάφορων σατιριστών ενώ υπάρχουν και έρευνες που καταδεικνύουν την περιορισμένη αντίληψη του χώρου που έχουν οι γυναίκες σε αντίθεση με τον ανδρικό πληθυσμό.

Αν, λοιπόν, είστε γυναίκα σας εκλιπαρώ, παρότι μπορεί να διαφωνούμε σε πολλά (ενώ γνωρίζουμε και οι δύο ότι εγώ εχώ το δίκιο) και να σας θεωρώ απλώς σπερματοδοχεία, σας ζητώ το εξής: αφίστε το τιμόνι. Πάρτε καλύτερα μία πίπα από τον άνδρα σοφέρ σας.

Άλλωστε έχει αποδειχτεί πως ένα καλό πιπέτο είναι αγχολυτικό. Με αυτό τον τρόπο θα καταφέρετε φεμινιστρίες και να αυξήσετε τη συνολική παραγωγικότητα (καθώς θα στηρίζετε ψυχολογικά το μοναδικό παραγωγικό στέλεχος της κοινωνίας, τον άνδρα) και θα προβαίνετε στην κατάποση της παραγωγής (του σπέρματός του δηλαδή, που αποτελεί μέγιστη για σας τιμή) αλλά και θα μειώσετε τον αριθμό ατυχημάτων και απωλειών άξιων συντρόφων (που στην τελική για σας δουλεύουν ζώα για να χοντραίνει η κωλάρα σας).

Ελπίζω στην τελική μέσα στη ματαιοδοξία της φύσεως σας να προβείτε στις πράξεις που σας συνέστησα, στη μνήμη αν θέλετε όχι του άνδρα-αγωνιστή Νέστορος, αλλά του πιποδότη και κωλογαμιά σας.

Στη μνήμη του Νέστορα τα καρόλια του οποίου αγαπήσατε και ήπιατε.

Όσο για τους πατσολογάμηδες φίλους που θα διαβάσουν το άρθρο τους παρακαλώ από τα βάθη της ψυχής μου στη μνήμη του αδελφού Νέστορος, να μη ξαναδώσουν τα αυτοκίνητα τους μες τον επόμενο μήνα στις πατσόλες ερωμένες τους.

Καλούς μας αγώνες,

Ανέστης Ρωσσίδης.

Συγκλονιστικό: Τα Τελευταία Λόγια του Σύντροφου Νέστορος

Παραθέτω αυτούσια τα λόγια του συντρόφου που προσωπικώς απομαγνητοφώνησα:

"Ανέστη... Πέτρο... περνάω τα τελευταία μου δευτερόλεπτα με τη σκέψη σας να με συντροφεύει. Τα όσα ζήσαμε, τις παρτούζες που κάναμε, τις μπουρδελότσαρκές μας, τις καψούρες, τις σούρες μας και τα αντρίκια φαγητά που φάγαμε. Θυμάμαι την ημέρα που πρωτογάμησα, την πρώτη φορά που μπήκε η πούτσα σε υγρό μουνί πατσόλας. Από τότε το ήξερα πως θα πάω από γυναίκα, αλλά δεν περίμενα ότι θα πέθαινα με αυτόν τον τρόπο ρε γαμώτη. Μιλάω και τα μάτια μου σβήνουν, νιώθω το ζεστό αίμα να ρέει από το διαμελισμένο κρανίο μου. Ο γιατρός με ρώτησε αν θέλω να κοιταχτώ στον καθρεύτη για τελευταία φορά, του είπα όχι, θέλω να κρατήσω την εικόνα του πατσολογαμία που πάντα ήμουν, να μην αλλοιωθεί απ' την ασκήμια του ατυχήματος. Του είπα ρε Ανέστη να μου φέρει καμιά νοσοκόμα να πιάσω λίγο κώλο τελευταία φορά. Να βάλω μια ακόμη φορά δάχτυλο σε σφυχτή κωλότρυπα. Μου είπε πως παραληρώ. Πες του ρε Ανέστη να φέρει μια νοσοκόμα, φέρε ρε μαλάκα στην τελική μία πουτάνα. Προλαβαίνεις, κακό σκυλί ψόφο δεν έχει ρε μαλάκα θα ζήσω κάνα 20λεπτο ακόμη. Πες του Πέτρου ότι τον αγαπώ πολύ, πες τον μαλάκα έτσι για μένα να γαμήσει αύριο εκείνη την καυλίτσα τη χοντρούλα απ' το γυμναστήριο. Πες του ότι εγώ δε θα ξαναγαμήσω, εκτός και αν με αγάπαει τόσο ο Θεός. Ρε μαλάκες, σας παρακαλώ, μη με ξεχάσετε, θέλω να ζήσω. Ξέρω ότι αυτό πλέον δε γίνεται σαρκικά, αλλά επιθυμώ να ζήσω μέσα από τις ιδέες μας, τα άρθρα μας. Αφήνω τα γραπτά μου ως πολιτισμική κληρονομία στους επερχόμενους χρυσούς αιώνες του ανδρισμού. Αχ μάνα... αυτά τα φαγητά που μου μαγείρευες... ήθελα να γραμμώσω και είχανε περισσότερο λάδι απ' ότι έπρεπε... αχ μάνα όλα από γυναίκα άρχισαν και όλα εκεί τελειώσαν..........."

Κάπου εδώ ο σύντροφος έχασε τις αισθήσεις του και έμεινα να του κρατώ το κρύο του χέρι, αμίλητος κι εγώ δεν ξέρω για πόσο. Έξω είχε πια νυχτώσει...

Για την απομαγνητοφώνηση.

-Ανέστης Ρωσσίδης.

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Ο ΝΕΣΤOΡΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑ....

Με μεγάλη μας λύπη σας ανακοινώνουμε ότι ο σύντροφος Νέστορας δεν βρίσκεται πλέον μαζί μας εδώ και μερικά λεπτά....Τον τράκαρε γυναίκα οδηγός καθώς αγέρωχος ταξίδευε τον κόσμο με την μηχανή του. Ύστερα από έρευνα της Τροχαίας Αττικής απεκαλύφθει ότι η οδηγός ήτο φεμινίστρια η οποία παρεβίασε φωτεινό σηματοδότη επειδή θεώρησε πως είναι ένα κομμάτι της πατριαρχικής ευταξίας. Η ίδια δε, προ ολίγων μηνών είχε εισηγηθεί στο Υπουργείο Συγκοινωνιών να αλλάξουνε τα άκρως σεξιστικά κατά τα λεγόμενά της ονόματα των φαναριών από "Γρηγόρης" και "Σταμάτης" σε "Γρηγορία" και "Σταματία". Ο Θεός που την έπλασε να την κάψει για πάντα στην Κόλαση μαζί με την Εύα. Η Κηδεία του συντρόφου θα γίνει την Κυριακή στις 14:00 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Είθε ο Ανήρ Θεός να αναπαύσει την ψυχή του....Συλλυπούμαστε την οικογένειά του και τις εκατοντάδες πατσόλες ερωμένες του και δηλώνουμε ότι το αγωνιστικό του πνεύμα παραμένει ζωντανό μέσα στις ψυχές μας και στα άρθρα που συντάσσουμε. Εξάλλου κάτι τέτοιο θα ήθελε και ο ίδιος.

Ο Σύντροφος άγγιξε πλέον τον Παράδεισο του Αντρισμού. Απαλλαγμένος δια παντός από τα απανταχού πατσόλια γλεντάει με τα ουρί του παραδείσου. Το άρθρο που θα ακολουθήσει ήτανε το τελευταίο του. Ο σύντροφος Ανέστης, βρισκόμενος στις τελευταίες στιγμές του ήρωά μας κατέγραψε τα τελευταία του λόγια και τις τελευταίες του επιθυμίες. Το άρθρο που ακολουθεί αφιερωμένο στην μνήμη του. Αιωνία η μνήμη αξιομακάριστε και αείμνηστε αδελφέ ημών.

Καλό Παράδεισο να 'χουμε

Ανέστης Ρωσσίδης, Πέτρος Διαμαντόπουλος

Los Patsolieros: Η Επιστροφή

Ήτανε ένα θλιβερό πρωινό του Δεκέμβρη. Περπατούσα θλιμμένος στα σκοτεινά και βρώμικα μονοπάτια της Θεσσαλονίκης παρέα με ανάρχες, αριστερίζοντες και παρεκκλίνοντες, χασίσια και πουτάνες. Το μέλλον διαγραφόταν βέβαιο, τόσο βέβαιο όσο και η επερχόμενη Επανάσταση. Σαν άλλος Πετρόπουλος μοιραζόμουνα τζούρες με τραβέλια και τραβελοχώστηδες στο λιμάνι ενώ το μούτρο μου μαστίγωνε ένας θανατερός βαρδάρης. Ήμουνα περήφανος,  η underground αντρίλα μου, που αβανγκάρντιζε σκοτεινά μέσα μου ώρες ώρες, με οδηγούσε με στέρεα βήματα στον παράδεισο του Αντρισμού. Το όνειρο της ζωής μου, οι Πατσολολάγνοι είχε γίνει πραγματικότητα. Διάβαζα τα άρθρα μου καπνίζοντας και βαρώντας μαλακία από  θαυμασμό στο τεράστιο Εγώ μου. Το γκαυλί μου σίγουρα θα σούβλιζε όποια φεμινίστρια θα βρισκότανε στο δρόμο του.

Ήτανε τότε που την είδα να περνά. Νέα δικηγορέσσα στην Σαπφούς όπου έπινα τον πρωινό καφέ μου μετά από μπουρδελότσαρκα. Στην αρχή νόμιζα ότι έκανε πιάτσα, αλλά διέκρινα το αγορασμένο Burbury κασκόλ και την κατάλαβα. Ήτανε η Φαίη και ήτανε ένα μικρό καθώς πρέπει πατσολάκι. Είχε τον κώλο εκείνο με τα πιασίματα, τα ζωώδη στήθη το ψώνιο της δικηγορέσσας. Και την ερωτεύτηκα.

Το πως γνωριστήκαμε δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι δύο μήνες που πέρασαν ήτανε οι καλύτεροι της μίζερης ζωής μου, ή έτσι νόμιζα. Με φώναζε "γατούλη" το πρωί, αγάπη της και μωράκι της. Μου έστελνε γκαυλιάρικα μην πριν κοιμηθώ. Μου χάιδευε τον πούτσο γλυκά τα απογεύματα. Και όμως με παράτησε. Μου είπε πως την έχω μικρή, πως δεν μου σηκώνεται καλά, πως δεν ξέρω να γαμάω. Θα γαμιέται λέει από τούδε με τον κάγκουρα/σκυλά/σφίχτη/φραγκάτο/βαρβάτο που την πάει βόλτες με το αμάξι και της κερνάει ποτάρες. Έβαλα τα κλάματα. ¨Έχασα αυτό που τόσο πολύ μόχθησα να αποκτήσω. Την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Και πάνω απ' όλα είχα προδώσει τους Πατσολολάγνους. Είχα γίνει κι εγώ ένας πατσολοχώστης. Δεν μου μένανε πολλά να κάνω. Πήρα τη φαλτσέτα μου και τράβηξα προς βαρδάρη, να τον κόψω και να ησυχάσω, και τον πούτσο μου και τον λαιμό μου. Είχα προδώσει τους συντρόφους μου. Το tattoo στον δεξί γλουτό μου που απεικόνιζε μια πατσόλα και από πάνω της ένα τεράστιο Χ φτιαγμένο από ομοιώματα μάυρων πούτσων μου θύμιζε την αποτυχία μου. Ετοιμάστηκα. Η φαλτσέτα γυάλιζε στο πρωινό φως μιας νέας αυγής. Ο λαιμός μου ευχύθηκε (σ)το ατσάλι. Και τότε τους άκουσα.

Ήτανε οι γλάροι, πουλιά περιθωριοποιημένα, καταδικασμένα να ζούνε μισά στη στεριά μισά στη θάλασσα, πηγαίνοντας μπρος πίσω μιαν ολόκληρη ζωή. Επέστρεψα σπίτι μου και πήρα τον Ρωσσίδη. "I'm back mouni", του λέω σε greeklish. "Σε περιμέναμε μαν", απαντάει σε καθαρευσουσιάνικα ελληνικά. "Σου έχω ετοιμάσει μιαν έκπληξη. Έχω μια φεμινίστρια στα 4, έλα να την ξεσκίσεις". Το γκαυλί μου ένιωσε ξανά τον χαμένο νατρισμό του. Τα αρχίδια μου γίνανε σαν καρύδες. Αδρεναλίνη έτρεχε ποτάμι στο καυτό μου αίμα. Σπέρμα κυλούσε στη γλώσσα μου. Πίνωντας το σπέρμα μου ξανάγινα άντρας.

Και επέστρεψα σε σας, που με ζητήσατε, που με ψάχνατε και δεν με βρίσκατε. Και είμαι εδώ να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να σας (μας) βοηθήσω να βρείτε τον χαμένο αντρισμό σας. Once you go to Patsolieros you never go back.

Η πούτσα μου αγέρωχη υμνεί την Επανάσταση του Αύριο.

Πέτρος Διαμαντόπουλος